Jeśli nie staram się świadomie rozjaśnić komuś dnia, to najprawdopodobniej go przygnębię. Wydaje się, że nie potrafimy dostrzec bezsensowności dążenia do pomocy uciskanym w Ameryce Łacińskiej, głodującym w Afryce czy gdziekolwiek indziej, jeśli w domu lub w pracy jesteśmy nieustannie spięci, ograniczamy nasze dzieci lub kłócimy się z partnerami życiowymi, rodzicami czy współlokatorami. Często nie zdajemy sobie sprawy z tego, w jaki sposób dajemy się wciągnąć w napięcia innych.
Reakcja łańcuchowa
Widzimy tę reakcję łańcuchową, gdy szef wywiera presję w pracy: osoba na kolejnym szczeblu w hierarchii ma tendencję do rozładowywania swojego upokorzenia poprzez irytujące zaznaczanie swojej skromnej władzy tam, gdzie tylko może, co powoduje, że jej podwładni z kolei wyładowują swoją złość na kimś innym i tak dalej, aż do samego końca łańcucha. Osoby znajdujące się na końcu łańcucha mogą przenieść to do domu, wyładowując się na innych kierowcach w korku w drodze do domu i rzucając wieczorem na swoich bliskich nastrój domowego tyrana. Takie presje, wśród wielu innych (powtarzające się w miliardach domów, fabryk i biur), w połączeniu z zabójczymi dawkami ponurych wiadomości z dnia codziennego, przyczyniają się do stresującej atmosfery psychicznej panującej dziś niemal wszędzie.
Źródło: Zdjęcie udostępnione; Autor: Muz Murray;
Jeśli już odczuwamy wewnętrzną presję, niemal wszystko na zewnątrz może zapalić lont. W ten sposób wszyscy nosimy w sobie zalążki wojny psychicznej, słownej lub fizycznej, wynikające z naszej niestabilności emocjonalnej i niekontrolowanych umysłów. Jeśli mój układ nerwowy tak łatwo ulega pobudzeniu, czy jestem lepszy od tych podżegających do wojny „innych”, których potępiam? Z pewnością wszystkie nieszczęścia świata zaczynają się od postaw takich jak moja? Jeśli nie potrafię kontrolować własnych eskalujących reakcji, jak mogę mieć nadzieję na wprowadzenie jakiejkolwiek wartościowej zmiany na świecie?
Jednak większość ludzkości nie jest aż tak skłonna do introspekcji. Woli natychmiastowe rozwiązania zewnętrzne w odniesieniu do tego, co uważa za przyczyny zewnętrzne. I przynajmniej na pierwszy rzut oka wydaje się, że przyczyny te pochodzą z zewnątrz. Na przykład znaczna część dzieci, które dorastają pod ciągłą presją kontroli rodzicielskiej, szkolnej i społecznej, w końcu wyładowuje się ślepo (lub w sposób wyrachowany i mściwy) na „świecie” („społeczeństwie”, „kobietach”, „Azjatach”) lub jakiejkolwiek innej wygodnej, ale nierealistycznej etykiecie. W ten sposób dochodzi do zamieszek i rewolucji, rasizmu, wojen politycznych, dyktatur, skorumpowanych prezydentów i wszelkiego rodzaju przestępczości, zaczynając od samych szczytów władzy. Jednak represyjne stłumienie uczestników zamieszek (lub rządów) nie zmienia niczego w istocie. Ogień przegranych po prostu schodzi do podziemia i tli się z jeszcze większą furią, aż do następnego razu.
„Gdy nienawiść rodzi nienawiść, gdzie to się skończy?” – powiedział Budda.
Musimy gdzieś przerwać ten łańcuch.
Ale dlaczego w ogóle pojawiają się te naciski?
Postawy psychiczne
Żadne dziecko wychowane z miłością nie staje się dyktatorem. To takie proste. Ale nasi rodzice być może nie byli w stanie dać z siebie wszystkiego, będąc pod presją swoich rodziców, norm społecznych i trudności finansowych, czy też wojny, podobnie jak ich dziadkowie pod presją świata ogarniętego wojną i tak dalej, aż do dowolnie odległej przeszłości. W ten sposób zawsze możemy obwiniać system, społeczeństwo, policję, rodziców, rząd i tym podobne. I z pewnością wszystkie te podmioty mają za co odpowiadać.
Czy małostkowy, żądny władzy urzędnik kiedykolwiek zastanawia się, czy jego oschła, pozbawiona miłości postawa ma jakikolwiek związek z wybuchową naturą dzisiejszego świata? Gdyby wszyscy tacy ludzie przeszli przemianę i nagle uświadomili sobie, że w rzeczywistości są „urzędnikami państwowymi”, i szczerze starali się pomagać (a nie przeszkadzać, jak to zwykle bywa) ludziom, którzy do nich przychodzą, mogliby już samym tym w zadziwiający sposób zmienić ducha – nie tylko narodu – ale i Nowego Świata, który z trudem się rodzi. Czy to zawsze muszą być skąpe dusze, które dążą do zajmowania takich stanowisk?
Nie możemy jednak zmienić postaw innych ani siłą, ani ustawodawstwem. Inni zmieniają się sami, gdy nadejdzie ich czas. Możemy jedynie żyć zgodnie z własną wizją. Jeśli jest ona czysta i bezinteresowna, inni zmienią się, czerpiąc z naszego przykładu. Dlatego musimy najpierw spojrzeć na samych siebie. To właśnie nasze własne nastawienie psychiczne ukształtowało dotychczas nasze życie i będzie je nadal determinować w przyszłości.
Chociaż nasze umysły mogą być zabarwione i uwarunkowane przez przeszłe wydarzenia, nie godzi się, byśmy wykorzystywali to jako wymówkę dla naszych obecnych działań. To sposób, w jaki każdy z nas reaguje TERAZ – z chwili na chwilę – jest „przyczyną” przyszłych wydarzeń. Tam, gdzie jedna osoba wybucha w danej sytuacji, inna może podchodzić do sprawy spokojnie. Dlatego to nie same wydarzenia stanowią problem, lecz nasze pełne strachu lub agresji reakcje na nie. Jeśli reagujemy z rozpalonym ego, eskalujemy wojowniczą postawę świata. Jeśli jednak – podobnie jak kontemplujący – pracowaliśmy nad sobą, aby rozpuścić poczucie ego, wówczas w naszych oczach zmienia się sama natura świata. Jeśli ego nie reaguje już gwałtownie na każdą rzeczywistą lub wyobrażoną prowokację, odkrywamy, że to nie świat jest winny, ale nasze własne spojrzenie na niego wymagało korekty. Gdy zaczniemy „widzieć” bez zasłon uwarunkowań na naszych oczach, uświadomimy sobie coś z „Jedności” świata. Zrozumiemy, że w sumie wszystko jest tak, jak powinno być.
Część 3 wkrótce.
Fragment książki „Sharing the Quest: Revelations of a Maverick Mystic”
Znajdź Muz:
Facebook:
Filmy na YouTube:

Follow us on social media