Op een rustig stuk pad in São Lourenço is het gemakkelijk om je te concentreren op het huidige moment: het licht van het water, het ritme van het lopen, de stilte die de Algarve tijdloos doet aanvoelen. En dan, bijna zonder waarschuwing, wordt het verleden onderbroken.

Vlak naast het pad liggen de overblijfselen van Romeinse zouttanks die dateren uit de tweede eeuw na Christus. Deze stenen vaten maakten ooit deel uit van een industrieel netwerk dat zich uitstrekte over het hele Romeinse Rijk. Hier werd vis geconserveerd en gefermenteerd tot garum - een prikkelende saus die een hoofdbestanddeel was van de Romeinse keuken en een waardevol handelsartikel.

De tanks waren zorgvuldig gebouwd, afgedicht met een waterdicht mengsel van kalk, zand en gemalen baksteen, ontworpen om constante blootstelling aan zout en vocht te weerstaan. In hun tijd waren het eerder praktische infrastructuren dan monumenten. Het waren plaatsen van werk, productie en handel.

Bijna tweeduizend jaar later blijven ze stilletjes in het landschap ingebed, onopvallend maar rijk aan betekenis. Ontmoetingen zoals deze herinneren ons eraan dat de geschiedenis zich in de Algarve niet altijd aankondigt. Soms wacht het geduldig naast het pad en vraagt het je alleen om het op te merken.