Ik heb tijdens mijn reizen wel eens Aziatisch eten gegeten dat er erg verdacht uitzag, en het ziet er in mijn westerse ogen ‘verdacht’ uit omdat het misschien iets was waarmee ik niet bekend was – bijvoorbeeld geraspte slangenvlees, waar ik waarschijnlijk meer van zou genieten als ik niet wist wat het eigenlijk was.

De Fransen hebben hun kikkerbilletjes, terwijl de Japanners de dodelijke kogelvis hebben – een delicatesse, tenzij je de stukjes eet die tetrodotoxine (TTX) bevatten, een krachtig, snelwerkend neurotoxine dat tot 1.200 keer dodelijker is dan cyanide.

Surströmming, uit Zweden, wordt beschouwd als het stinkendste voedsel ter wereld; het is gefermenteerde Baltische haring en zal je waarschijnlijk doen kokhalzen of overgeven als je er niet aan gewend bent. Zelfs de Schotten hebben hun haggis, gemaakt van – onder andere – schapenhart, -lever en -longen, wat mensen al zou kunnen afschrikken alleen al door de ingrediënten te noemen.

De Indiërs hebben een chutney van rode mieren, ‘Chaprah’ genaamd – gemaakt door rode mieren en hun eitjes samen met kruiden en zout fijn te malen; de mieren zouden door het mierenzuur voor een natuurlijke, scherpe zuurheid zorgen, en deze chutney werd beroemd nadat sterrenkok Gordon Ramsay er tijdens zijn reizen in India melding van maakte. Marokko zou je wel eens kunnen verleiden om iets anders te proberen: schapenoogballen, die uit een gekookte schapenkop worden geschept en zo worden gegeten.

Vreemde gerechten in Portugal

Eten uit verschillende landen is vaak onherkenbaar omdat er stukken vlees of groenten in worden gebruikt die we niet kennen. Dat geldt ook hier in Portugal – er zijn een aantal bizar klinkende gerechten die ik erg vreemd zou vinden, maar ach, zoals het gezegde luidt: ik zal er geen oordeel over vellen voordat ik het geproefd heb.

Maranho/Bucho: Een traditioneel gerecht (vooral in regio’s als Sertã) waarbij geitenvlees, chouriço en rijst rechtstreeks in de maag van een geit worden gestopt en vervolgens gekookt of geroosterd.

Percebes, of zeepokken: Dit zijn dure, prehistorisch ogende schaaldieren die lijken op miniatuurdinosaurusklauwen of -hoeven en die je eet door het malse vlees uit de steel te bijten. Ze zijn duur, omdat ze niet gekweekt kunnen worden en volledig met de hand moeten worden verzameld langs gevaarlijke, door golven geteisterde rotskusten.

Kippenpootjes (Pipis): Deze worden in Portugal vaak gebruikt in traditionele gerechten en worden soms langzaam gestoofd samen met maagjes, levers en nekken. Ze bevatten veel collageen, dat bij het sudderen omsmelt tot rijke gelatine. Je kunt ze zelfs gemarineerd en gegrild of gestoofd aantreffen met pittige Portugese piri-piri-saus, knoflook en zoete paprikapoeder, geserveerd als tussendoortje, hoewel dit tegenwoordig misschien nog wel een zeldzaamheid is.

Alheira: Ik heb dit pas vrij recent leren kennen – een sterk gerookte worst die oorspronkelijk door Portugese joden tijdens de Inquisitie werd bedacht om varkenschorizo na te bootsen, maar die in werkelijkheid wordt gemaakt van een mengsel van brood, gevogelte en wildvlees.

Punheta de Bacalhau: Ondanks de opzienbarende vertaling (ik daag je uit om het op te zoeken), schijnt dit een verfrissend koud gerecht te zijn van versnipperde rauwe gezouten kabeljauw, op smaak gebracht met olijfolie, knoflook en uien.

Credits: envato elements; Auteur: Pedrulito;

Tripas à Moda do Porto: Een beroemd noordelijk troostgerecht met pens (rundermaag) gestoofd met witte bonen, gerookt vlees en wortelen.

Ouriço do Mar (zee-egel): Vaak ‘Portugese kaviaar’ genoemd; achter de stekelige schaal schuilt romige, intens zilte, bitterzoete oranje kuit.

Sandes de Courato: Een traditioneel stadion- en festivalgerecht, gemaakt van dikke, gegrilde, in knoflook en wijn gemarineerde varkenshuid (waar soms nog een verdwaald haartje aan zit), gepropt in een knapperig broodje. Ik kan niet wachten om dat te proeven.

Sommige van deze authentieke, huisgemaakte gerechten staan misschien niet op de menukaarten van gewone restaurants, maar zijn soms wel te vinden in lokale buurtrestaurants, rustieke familiekeukens of op regionale dagschotels.

Een traditionele snack die je kant-en-klaar kunt kopen, is Tremolos – lupinibonen, die in Portugal traditioneel zijn, meestal ingemaakt en geserveerd bij een biertje of een glas wijn. Geen vork nodig – deze eiwitrijke bonen eet je met je vingers door in de buitenste schil te bijten of een sneetje te maken, waarna je de zachte gele boon er voorzichtig uitknijpt en in je mond laat glijden. Vetarm, veganistisch, vegetarisch en glutenvrij – ze moeten ook nog eens goed voor je zijn!

Stel The Portugal News in als uw voorkeursbron voor nieuws op Google

GoogleToevoegen als voorkeursbron op Google