Barry Clayman houdt van zijn familie, Tottenham Hotspur, Frank Sinatra, strandrestaurants in de Algarve, een goede rode Douro Valley en oorlogsfilms. Dat laatste komt doordat hij opgroeide in East End in Londen tijdens de Eerste Wereldoorlog, toen je vooral behoefte had aan escapisme en Barry vond dat in de muziek.

Het familiebedrijf in kleding op Commercial Road was nooit geschikt voor een leergierige en energieke jongen als Barry. Terwijl zijn ouders hem de waarde van hard werken lieten zien bij het opbouwen van hun bedrijf en zijn broer Arnold zijn aanzienlijke rekenkundige vaardigheden gebruikte om accountant te worden, brachten Barry's brede horizon hem op 19-jarige leeftijd naar New York. Toen hij begin jaren 1950 in Manhattan werkte met zijn neef, ging de muziekbusiness over van het maken van soundtracks voor films naar Rocking Around The Clock voor een nieuw tienerpubliek en Barry had het snel door.

Terug in Londen begon Barry met het promoten van 'Show-Business Audition Nights', een uitverkochte zaterdagavond in Barnet Assembly Rooms, maar de kinderen wilden het echte werk. Tegen 1960 promootte Barry optredens van Amerikaanse legendes Little Richard, Gene Vincent en hun Britse tegenhangers Lonnie Donegan, Tommy Steele, plus de nieuwe jongens Cliff Richards & The Shadows, met wie hij nog steeds tourt.

Vanaf dat moment draaide alles om 'gitaargroepen' en Barry kreeg het voor elkaar om een telefoontje te plegen met een zeer beleefde jongeman uit Liverpool, Brian Epstein genaamd. Dit resulteerde erin dat Barry de promotor werd van de allereerste show van The Beatles in Londen in de Pigalle Club, Piccadilly op 4 april 1963.

Nadat hij had samengewerkt met de Welshe songwriter/manager Gordon Mills, was Barry erbij op de dag dat Tommy Woodward Tom Jones werd, en zo begon een werkvriendschap die nu zijn zevende decennium ingaat. Kort na die levensveranderende gebeurtenis werd Barry uitgenodigd voor een repetitiemiddag bij Ready Steady Go waar hij drie jongens uit Californië ontmoette, The Walker Brothers, en deze keer werd Barry de promotor EN de manager.

Scott Walker scalpeert wat kaartjes van Barry in 1967

Al Barry's acts hadden monsterhits en in 'The Biz' kreeg hij een reputatie als de man die nooit een onverkocht kaartje had. In de daaropvolgende 50 jaar promootte zijn bedrijf Barry Clayman Concerts dan ook exclusieve shows voor een verbazingwekkende reeks artiesten, waaronder (bereid je maar vast voor...) The Beatles, Tom Jones, Barry Clayman en Barry Clayman.) The Beatles, Tom Jones, Shirley Bassey, The Walker Brothers, Englebert Humperdinck, The Moody Blues, John Denver, Shirley MacLaine, The Carpenters, Simon & Garfunkel, Neil Diamond, Barbara Streisand, Bob Dylan, Liza Minelli, Prince, Michael Jackson (waaronder een record verbrekende 7 nachten in Wembley Stadium), Riverdance, War Of The Worlds, Westlife... OK ik stop voordat mijn inkt op is.

In 2005 kreeg Barry een OBE van Queen Elizabeth ll voor zijn diensten voor het goede doel, maar zijn beste contract kwam er in 1969 toen hij in Las Vegas trouwde met de mooie jonge actrice Linda Levy, en samen brachten ze twee prachtige dochters groot, Lisa en Sarah. In 2001 verlieten Barry en Linda het regenachtige Londen om permanent in Val de Lobo te gaan wonen. Op 90-jarige leeftijd weigert Barry met pensioen te gaan, gaat hij elke dag naar de sportschool en blijft hij enkele van de bovenstaande grote namen promoten (maar alleen tussen de wedstrijden van de Spurs door).

Barry Clayman OBE... echt, een levende legende.