In tegenstelling tot de traditionele koninklijke residenties die de omliggende regio kenmerken, is dit etherische bouwwerk een adembenemende architectonische mengvorm, waarin neogotische, Indiase en Moorse stijlen naadloos samensmelten tot één samenhangend, lichtdoorlatend meesterwerk. Zelfs Lord Byron was vol lof over de locatie. Hoewel hij het alleen in ruïnes zag, bestempelde hij het als een „sprookjeswoning“

Wat hij zag, was een ruïne van het vroegere paleis dat op de plek van Monserrate had gestaan. De locatie veranderde van een middeleeuwse kapel in een extravagant zomerverblijf voor de Britse miljonair en verzamelaar Francis Cook. Elke centimeter van het paleis voelt nu aan als een bewuste uitdaging aan de zware, door steen gekenmerkte geschiedenis van de oudere monumenten van de stad. Buiten de muren voeren de omliggende botanische tuinen – misschien wel de meest diverse van Portugal – bezoekers mee op een reis over de continenten, met weelderige varenvalleien, een verscheidenheid aan cactussen en andere bomen uit de hele wereld die gedijen in het unieke microklimaat van Sintra.

Als je vandaag door deze gewelfde, onderling verbonden galerijen dwaalt, sta je te kijken naar een prachtig samengestelde wereld van wereldwijde obsessie en esthetische vrijheid, waar de grens tussen een exotisch botanisch toevluchtsoord en een door mensenhanden gebouwd paleis volledig vervaagt. Er doet ook een legende de ronde, die zegt dat het paleis is gebouwd bovenop het graf van een Tempelier die hielp bij het afslaan van de belegering door de Moren. Hoewel er, vooral in Sintra, een dunne grens loopt tussen verhaal en werkelijkheid.