Tegenwoordig strijdt Portugal om iets anders: mensen die zelf kunnen kiezen waar ze willen wonen, werken, investeren en hun toekomst opbouwen.

Deze verandering helpt veel van de verschijnselen te verklaren die de vastgoedmarkt momenteel kenmerken. De stijgende vraag naar woningen in steden als Lissabon, Cascais, Porto of de Algarve is niet alleen het gevolg van een grotere toeristische vraag of financiële investeringen. Het is ook het resultaat van een diepgaandere transformatie: de toenemende internationale mobiliteit van mensen en vermogen. De nieuwste studie van Julius Baer brengt deze realiteit nauwkeurig in beeld en toont aan dat vermogende particulieren tegenwoordig steeds vaker mondiale beslissingen nemen over waar ze willen wonen, hun vermogen willen beheren en risico’s willen spreiden. Politieke stabiliteit, veiligheid, de kwaliteit van instellingen, toegang tot gezondheidszorg, onderwijs en levenskwaliteit zijn net zo belangrijk geworden als strikt financiële factoren.

In deze context is Portugal vanzelfsprekend een concurrerende bestemming geworden. Het lidmaatschap van de Europese Unie en de eurozone, veiligheid, het klimaat, institutionele stabiliteit en levenskwaliteit maken het land tot een rationele keuze voor veel internationale gezinnen. Voor degenen die op afstand kunnen werken, bedrijven op afstand kunnen leiden of hun vermogen over verschillende regio’s kunnen spreiden, maakt de beslissing om in Portugal te gaan wonen deel uit van een langetermijnstrategie.

Juist hier moet het debat over huisvesting meer diepgang krijgen. Het onroerend goed is niet het uitgangspunt van deze beslissing; het is het gevolg ervan. Voordat je een huis koopt, kies je een land, een economisch klimaat, een rechtsstelsel, een gemeenschap en een verwachting voor de toekomst.

Portugal profiteert van deze keuze, maar staat ook voor een duidelijke uitdaging: het vermogen om nieuwe internationale inwoners aan te trekken is sneller gegroeid dan het vermogen om voldoende woningen te bouwen om aan ieders behoeften te voldoen. Dit is een probleem dat niet kan worden opgelost door investeringen te ontmoedigen of de mobiliteit van mensen te beperken, maar door het aanbod te vergroten, de vergunningverlening te versnellen, stadsvernieuwing te bevorderen en de voorwaarden te scheppen zodat de markt kan inspelen op een steeds diversere vraag.

In een wereld waarin talent en welvaart steeds mobieler worden, concurreren landen minder om fabrieken en meer om het vertrouwen dat ze kunnen uitstralen. Portugal heeft in die concurrentiestrijd een relevante positie veroverd. De uitdaging is nu ervoor te zorgen dat dit voordeel ten goede komt aan zowel degenen die ervoor kiezen hierheen te komen als degenen die hier altijd al hebben gewoond.