Maar begin januari trok er een winterstorm over de regio die dat vertrouwde beeld even aan het wankelen bracht.

Langs de kust rezen de golven hoger dan normaal, de wind drukte landinwaarts en het landschap veranderde van toon. Stranden liepen leeg. Paden werden donkerder. De zee werd luider, minder decoratief, indringender. Voor een paar dagen voelde de Algarve dichter bij zichzelf. Het was niet gebogen, niet inschikkelijk, het weer deed gewoon wat het weer doet.

Deze momenten duren hier zelden lang. De rust keert snel terug, alsof er niets is gebeurd. Maar de onderbreking is belangrijk. Het herinnert je eraan dat deze kustlijn geen vast landschap is. Het heeft gewicht, kracht en een eigen ritme, onafhankelijk van verwachtingen.

Winterstormen herdefiniëren de Algarve niet. Dat hoeft ook niet. Ze onthullen gewoon een ander register, een register dat stilletjes bestaat naast de versie waar de meeste mensen voor komen.