Het is een van mijn favoriete bezigheden in het kustgebied tussen het terrein van MiratecArts Galeria Costa en de Atlantische Oceaan – die plek die ik ‘het einde van de wereld’ noem, omdat er tot aan Antarctica geen land meer is. Ik zou het vaker moeten doen. Wandelen. Nadenken over ‘oneindigheid en verder’, zonder beperkingen. Het geeft voldoening.

Ik hou van dit hoekje van de wereld dat ik vijftien jaar geleden tot mijn thuis heb gemaakt. Het is ongelooflijk hoe de tijd vliegt. Als ik deze jaren als volwassene optel bij de jaren die ik hier als kind heb doorgebracht, heb ik net zo lang op het bergeiland gewoond als in mijn geboorteland. Er zijn keuzes die we in het leven maken waarvan we pas jaren later beseffen dat ze juist waren. Deze keuze was als het winnen van een verrassingsprijs. Ik heb mijn ouders tijdens hun laatste jaren bij me kunnen hebben en een levensproject kunnen opbouwen dat voor mij pas zal eindigen als ik er zelf ook niet meer ben. Het geeft voldoening.

Augustus is voor velen de vakantiemaand. Voor mij is het een tijd om op te ruimen, om te veranderen, om iets anders te plannen, en ook om de culturele en artistieke programmakalender voor volgend jaar op te stellen. Het is werk.

Aankomen op de Azoren midden in de maand van toeristische chaos, zon en huizen vol emigranten is nooit een goede voorbereiding op wat komen gaat. De nevel, de mist, de koeien met hun „boe“, de lege huizen en de bliksemflits die de gordijnen opent en de blauwe lucht onthult – het verschijnt allemaal wanneer je het het minst verwacht. Dit scenario kun je niet verzinnen. De natuur is het mooiste doek dat zichzelf voortdurend vernieuwt. Waarom zouden wij dat niet ook doen? Het is cool.

Elke dag praat ik met andere kunstenaars. Of het nu talenten zijn van het eiland, uit de regio of van verder weg. We dromen, stellen vragen, bouwen, plannen, denken, houden van… omdat het een passie is die alleen tot uitdrukking kan komen via wat we doen. Schrijven, tekenen, muziek, dans, theater, film, beeldhouwkunst, verbeelding. Het is verrijkend.

Het maakt niet uit waar ter wereld ik heen ga. Er zijn altijd slechtere en betere plekken. Maar ik houd van dit land, zelfs met zijn verlaten paden of die welke door de laatste storm zijn verwoest. Ik heb altijd gehoord dat er geen plek is zoals thuis. Daar ben ik het mee eens. En dit is mijn thuis. Vanuit het kleine dorpje Mirateca, in de parochie Candelária, in de gemeente Madalena, op het eiland Pico, Azoren, Portugal. Het is het mooiste hoekje van mijn paradijs. Stel je voor dat alles om ons heen zou kloppen. Dat zou utopisch zijn!

door Terry Costa (artistiek directeur, producent, cultureel agent)

Foto: Terry Costa door Luís Godinho, bij MiratecArts Galeria Costa