Podróżując po Portugalii – a zwłaszcza po regionie Algarve – można zauważyć niezliczone kawiarnie i restauracje, które wystawiają szyldy z napisami „Há caracóis!” lub „Temos caracóis!”, aby poinformować przechodniów, że mają w ofercie ślimaki.

Miejscowi twierdzą, że sezon na ślimaki trwa od maja do sierpnia (tradycyjnie podobno w każdym miesiącu, w którego nazwie nie ma litery „r”), kiedy to przy drzwiach restauracji i w sklepach spożywczych zaczynają pojawiać się siatki z tymi mięczakami, Są one jedną z najbardziej cenionych przekąsek przez Portugalczyków i często podaje się je w małym naczyniu z wykałaczką lub widelcem, aby ułatwić żmudne wydobywanie ich z muszli.

Te małe ślimaki – caracóis – to ślimaki lądowe, starannie zbierane w środowisku naturalnym, często po ulewnym deszczu, i choć nie wszystkie dzikie ślimaki są jadalne, to najczęściej spożywane są gatunki o nazwach naukowych Helix pomatia lub Helix apsersa.

Niektóre z większych, bardziej masywnych osobników, tzw. „caracoleta”, są nawet hodowane, co – szczerze mówiąc – nie wydawało mi się poważne, gdy po raz pierwszy o tym usłyszałem, ale jest to skomplikowany i dochodowy biznes, w który angażują się niektórzy rolnicy, ponieważ ich duże rozmiary pozwalają na uzyskiwanie dochodów przez cały rok, a cena rekompensuje fakt hodowli w niewoli.

Większość ślimaków lądowych to hermafrodyty – są zarówno samcami, jak i samicami – a ponieważ kopulacja jest gwałtownym procesem trwającym około 12 godzin, wytrzymałość ich muszli ma kluczowe znaczenie, ponieważ zbyt słabe muszle mogą doprowadzić do śmierci! Te figlarne małe stworzenia nie „zajmują się tym” z pierwszym napotkanym partnerem, często wchodząc w stosunki płciowe z wieloma osobnikami, aby zmaksymalizować swój sukces reprodukcyjny. Każdy z nich składa średnio 100 jaj, a proces ten zazwyczaj ma miejsce tylko raz w życiu, a składanie jaj następuje dziesięć dni później.

Źródło: envato elements;

Sekretne przepisy

Wiadomo, że od czasów Cesarstwa Rzymskiego ślimaki były spożywane zarówno tutaj, na Półwyspie Iberyjskim, jak i we Francji, a tradycja jedzenia ślimaków sięga czasów naszych przodków – łowców i zbieraczy. Ślimaki karmiono mąką, aromatycznymi ziołami i winem, aby nadać ich mięsu wyjątkowy smak. Istnieje wiele przepisów na przyrządzanie ślimaków, a różne kraje mają wiele różnorodnych sekretów dotyczących ich gotowania.

Ślimaki same w sobie nie mają zbyt wyrazistego smaku, ale przejmują smak składników, z którymi są gotowane. Ich konsystencja jest jędrna i lekko ciągnąca, porównywalna do kałamarnicy i małż. Średnio ślimaki zawierają 16 gramów białka na 100 gramów jadalnego mięsa i mają niską zawartość tłuszczów oraz kalorii.

W Portugalii ślimaki najpierw się oczyszcza, a następnie gotuje w wodzie w celu usunięcia wszelkich zanieczyszczeń, po czym gotuje się je na małym ogniu z dodatkiem soli i oregano. Następnie doprawia się je w bulionie z cebuli, liścia laurowego, czosnku, białego wina i oliwy z oliwek, a czasami dodaje się kawałki chorizo i nasz słynny sos piri-piri, aby smak był jeszcze bardziej intensywny.