Dzisiaj jest inaczej. Teraz możesz zostać wykluczony ze społeczności albo postawiony przed „sądem kangurzym”, który zażąda twojego wygnania z cywilizacji. Tak, żyjemy teraz w erze WOKE. To swego rodzaju kulturowy IKEA, gdzie wszystko wygląda na pozyskane w sposób etyczny. To świat, w którym poczucie humoru traktuje się jak posiadanie miny przeciwpiechotnej. Świat, w którym powiedzenie „Bom Dia” może zostać uznane za problematyczne, jeśli ktoś uzna, że to wyrażenie niesprawiedliwie marginalizuje popołudnia.
Dziwne jest to, że nie pamiętam, żebym głosował za czymkolwiek z tego. Kultura WOKE pojawiła się tak samo, jak pojawiają się grzyby. Nieproszona i zazwyczaj skrywająca głębszą zgniliznę pod powierzchnią.
Kultura „woke”
Każda współczesna instytucja zachowuje się teraz tak, jakby brała udział w jakimś dziwacznym międzynarodowym konkursie „woke-off”, w którym zwycięzca otrzymuje trofeum wykonane z etycznie przetworzonych przymiotników. Uniwersytety niegdyś istniały po to, by podważać dogmaty, a teraz są fabrykami produkującymi nadwrażliwych dorosłych, którzy potrzebują ostrzeżeń przed treściami wywołującymi niepokój, zanim przeczytają „Kubusia Puchatka”. Najwyraźniej obecność uzależnionego od miodu misia stanowi zagrożenie emocjonalne, Kłapouchy piętnuje neuroróżnorodność, a Tygrys jest po prostu odrobinę zbyt czuły.
Dzisiaj nawet kupując puszkę fasoli, zanim zapłacisz, musisz potwierdzić swoje poparcie dla pięciu różnych kampanii na rzecz świadomości fasoli, złożyć przysięgę wierności sprawie, o której istnieniu nawet nie wiedziałeś, i obejrzeć 90-sekundowy filmik, na którym dyrektor mówi, że chce „rozpocząć rozmowę”.
Na jaki temat?
Sztuka obrażania się
Oto prawdziwy motor kultury WOKE. Obraza. Tak jak benzyna napędza silnik V8, tak oburzenie napędza współczesny świat. Z tą różnicą, że zamiast zabrać cię w jakieś pożyteczne miejsce, po prostu kręci kołami w błocie, robiąc przy tym mnóstwo hałasu.
Bycie urażonym kiedyś było uczuciem. Teraz to zajęcie na pełen etat. Ludzie ustawiają się w kolejce, jakby to była atrakcja w Alton Towers. Każda uwaga, gest, drgnięcie brwi i wydech są poddawane mikroskopowej analizie. A jeśli bronisz się, mówiąc: „Nie o to mi chodziło”, dowiadujesz się, że intencja nie ma znaczenia i że ktoś inny decyduje za ciebie, co miałeś na myśli.
Udawanie, że ci zależy
Kultura „WOKE” tak naprawdę nie polega na ulepszaniu świata. Chodzi o to, by sprawiać wrażenie, że się go ulepsza, najlepiej w sposób, który przyniesie mnóstwo „polubień”. Ludzie już nie sadzą drzew; zamieszczają zdjęcie drzewa z podpisem o tym, jak głęboko przejmują się lasami.
Problem polega na tym, że ten pusty heroizm odwraca uwagę od prawdziwych problemów. Zamiast zajmować się bezdomnością, ubóstwem czy nierównościami, społeczeństwo krzyczy do utraty głosu, ponieważ ktoś w 1974 roku użył niewłaściwego przymiotnika.
Źródło: Envato Elements; Autor: GoldenDayz;
Komedia na aparacie podtrzymującym życie
Kiedyś komicy mogli opowiadać dowcipy. Teraz potrzebują zespołu prawników. Kultura „woke” zmieniła komedię w sport wysokiego ryzyka. Każdy dowcip musi zostać potrójnie sprawdzony pod kątem potencjalnej krzywdy dla wszystkich 8 miliardów ludzi na Ziemi oraz wszelkich zwierząt domowych, które mogą posiadać.
Wielcy komicy, tacy jak Billy Connolly, Jim Davidson, Harry Enfield czy Victoria Wood, nie przetrwaliby dziś nawet pięciu minut. Cały ich repertuar stałby się przedmiotem analizy na jakimś uniwersyteckim seminarium zatytułowanym „Śmiech i jego konsekwencje: (Tyrania żartów)”. Studenci siedzieliby tam, kiwając głowami, popijając latte pochodzące z etycznych źródeł i pisząc prace dyplomowe na temat tego, dlaczego puenty są opresyjne. Efekt? Kluby komediowe przypominają teraz sale operacyjne. Jedna wpadka i kariera komika kończy się.
Media społecznościowe
Kultura „woke” nie przetrwałaby dziesięciu minut bez mediów społecznościowych. Żyje tam jak pleśń w wilgotnej łazience. Twitter (przepraszam, X) stał się swego rodzaju cyfrowym gułagiem, gdzie gromadzą się najbardziej znudzeni, wściekli i bladzi ludzie, by przeprowadzać publiczne procesy za wyimaginowane zbrodnie. Ktoś publikuje zdjęcie swojego psa. „Czy poprosiłeś psa o zgodę?” Ktoś publikuje zdjęcie swojego śniadania. „Wiesz przecież, że tosty mają konsekwencje ekologiczne w kilku regionach świata?” Ktoś publikuje dowcip. „Aha, więc uważasz, że humor jest zabawny, tak?” Połowa mediów społecznościowych przypomina obecnie niekończące się apele szkolne prowadzone przez najbardziej nużącego przewodniczącego samorządu uczniowskiego, jakiego można sobie wyobrazić.
Czy ktoś mógłby to wszystko wyłączyć i włączyć od nowa?
Nie opowiadam się za powrotem do ciemnych wieków. Nie chcę porzucić przyzwoitości ani współczucia. Sugeruję po prostu, żebyśmy kierowali się odrobiną zdrowego rozsądku, zanim uznamy każdą łyżeczkę za opresyjną.
Świat ma co najmniej 99 prawdziwych problemów. Wojna, ubóstwo, chciwość, korupcja, katastrofy klimatyczne i głód, a także 93 inne. A jednak połowa społeczeństwa wydaje się bardziej przejmować kontrolowaniem zaimków i przymiotników niż rozwiązywaniem jakichkolwiek użytecznych problemów. Kultura „WOKE” przypomina naklejenie 57 naklejek ostrzegawczych na toster. Niepotrzebne, histeryczne i gwarantujące zepsucie śniadania.
Oto więc moje przesłanie dla klanu WOKE. Uspokójcie się i dołączcie do reszty z nas w prawdziwym świecie. Jasne, może być tu trochę bałaganu, głośno, a nawet obraźliwie. Ale ostatecznie jest to o wiele bardziej szczere.









Follow us on social media