Gebouwd in het begin van de 20e eeuw, is dit geen gecureerde ruimte; het is een werkende. Vis op ijs. Honing in potten zonder etiket. Prijzen besproken, niet getoond. Het ritme is hier praktisch, ongehaast, vertrouwd voor iedereen die hier wekelijks komt.

Terwijl een groot deel van de Algarve zich heeft aangepast aan het toerisme en het moderne gemak, werkt de markt op basis van oudere veronderstellingen. Voedsel wordt persoonlijk gekocht. Kwaliteit wordt erkend, niet verkocht. Een gesprek maakt deel uit van de transactie.

Het bewaart zichzelf niet als een ervaring of leunt aan tegen nostalgie. Het gaat gewoon door omdat het nog steeds een doel dient. En voor veel inwoners is dat reden genoeg om het te houden zoals het is.