Een paar dagen later ging ik een kijkje nemen en zag ik dat er op precies die plek paardenbloemen stonden te groeien.

Eerst was ik teleurgesteld. Dat was niet wat ik van plan was. Maar toen keek ik er goed naar en veranderde ik van gedachten. Wat een lef! Het pure, onbeschaamde lef van een paardenbloem om precies te groeien waar hij wil, ongeacht de verwachtingen, ongeacht of hij uitgenodigd was. Ik merkte dat ik ze bewonderde. Hun vasthoudendheid. Hun totale onverschilligheid ten opzichte van mijn plannen. Dus liet ik ze staan. Want het blijkt dat paardenbloemen in het voorjaar de eerste voedselbron voor bijen zijn, dat ze geneeskrachtige eigenschappen hebben die al eeuwenlang worden gebruikt, en dat ze naar mijn mening de naam onkruid helemaal niet verdienen.

Doreen Valiente zei ooit: "Een plant hoeft niet zeldzaam te zijn om magisch te zijn."

Ik ben het met haar eens. En toch leven we in een wereld die geobsedeerd is door zeldzaamheid. Door perfectie. Door dingen die zo zijn samengesteld, gefilterd en gepolijst totdat alle randen glad zijn en niets er misplaatst uitziet. In deze wereld van perfectie, en het gebruik van airbrushing en AI, is het moeilijk te zien wat echt is en wat niet. Het geeft ons een vertekend beeld van de werkelijkheid en kan ons het idee geven dat we moeten voldoen aan wat we op onze schermen zien.

En de meesten van ons scrollen hier elke dag doorheen. Beelden van een vlekkeloze huid en perfecte lichamen. Huizen die eruitzien alsof er nooit iemand heeft gewoond. Levens die lijken te verlopen zonder rommel of worsteling (of een paardenbloem die niet op zijn plaats is!). Het probleem is dat zoveel daarvan niet echt is. AI kan nu beelden genereren van mensen die niet bestaan. Bewerkingstools kunnen alles wissen wat er te menselijk uitziet. We krijgen op slinkse wijze een versie van het leven voorgeschoteld die onherkenbaar is opgepoetst, en ergens onderweg, zonder dat de meesten van ons het merken, begint het te voelen als de norm waaraan we moeten voldoen. Het is geen wonder dat er een crisis in de geestelijke gezondheidszorg heerst onder onze jongeren en dat zo velen van ons zich vervreemd voelen.

Maar het leven hoeft niet zo te zijn.

Het gaat om de vreugde van de reis. De sensatie van het zien van de zon die opkomt op een heldere ochtend of het horen van de eerste koekoek (die ik een paar weken geleden hoorde, na 5 jaar er geen te hebben gehoord!). Het geluk dat voortkomt uit een goede kop koffie, in een moment van rust voordat de dag begint. Een bijpraatje met vrienden dat je ziel voedt en waarbij je zo hard lacht dat je buikpijn krijgt. Het gaat om de momenten die niet op iemands social media feed terechtkomen, maar die je je nog lang na afloop herinnert. Dat zijn de momenten die ertoe doen. Dat zijn de momenten die bij ons blijven.

Dus misschien moeten we, om deze vertekende realiteit tegen te gaan, meer onkruid zijn?

Zoals L.F. Young schreef in de Botanical Inspirations Oracle: "Als het leven niet rozengeur en maneschijn is, kijk dan naar het onkruid en ontdek de schoonheid die erin verborgen zit."

Onkruid gedijt waar het terechtkomt. Het wacht niet op perfecte omstandigheden. Het vraagt niet of de plek geschikt is, of het toestemming heeft, of het past bij wat iemand anders in gedachten had. Het bloeit zonder zich te verontschuldigen en neemt ruimte in op de meest onwaarschijnlijke plekken, met een 'laat maar zitten'-houding die ik, naarmate ik ouder word, steeds bewonderenswaardiger vind. Ik ben hier. Ik leef en ik ga bloeien, wat er ook gebeurt. Perfect imperfect.


Daar zit een zekere vrijheid in. In de beslissing dat je geen ideale omstandigheden nodig hebt om te beginnen. Dat je niet gepolijst of zeldzaam hoeft te zijn of iets anders dan precies wat je bent, groeiend waar je terecht bent gekomen, gewoon je ding doend.

Mijn paardenbloemen staan er nog steeds tussen de tegels. Felgeel en volkomen onbezorgd. De bijen hebben ze gevonden. De tijm is nooit gekomen, en daar ben ik overheen gekomen; sterker nog, ik heb zelfs de rozenbaai-wilgenkruid achter in mijn borders laten groeien, een plant die ook wel onkruid wordt genoemd, maar waar de bijen dol op zijn!

Soms is wat er daadwerkelijk groeit beter dan wat je gepland had.

Dat kunnen we allemaal wel gebruiken.

Sally x