Ongelukken gebeuren nu eenmaal, en dit stond niet op mijn agenda

Maar petje af voor de gezondheidszorg hier in Portugal.

in · 11 okt. 2026, 08:01 · 0 Reacties

Ik heb de afgelopen drie weken of zo in het ziekenhuis doorgebracht – nee, niet in de gevangenis, zoals sommigen zouden beweren – hoewel het op een gegeven moment wel aanvoelde als een levenslange gevangenisstraf. Mijn vingers jeuken om na deze gedwongen pauze weer achter mijn toetsenbord te kruipen; ik voel me net als Stevie Wonder, die onrustig wordt als hij niet achter zijn piano kan zitten.

Gebroken been

Ik heb mijn been gebroken, en natuurlijk niet zomaar een bot, maar het dijbeen – en ik ben bijna trots dat ik erin geslaagd ben om het zogenaamd sterkste bot van het lichaam te breken. Achteraf gezien was het grappig – hoewel op dat moment niet zozeer – nadat een röntgenfoto en een CT-scan de schade aan het licht brachten, werd ik naar de orthopedische afdeling gebracht, waar ik twee weken lang bijna onbeweeglijk lag te wachten op een operatie.

Zodra ik een arts zag, ging ik schokkerig rechtop zitten en smeekte ik respectvol, met uitgestrekte arm, wanneer ik ‘klaar’ zou zijn, maar de vraag werd ontweken door een blik in een andere richting, of ze werden afgeleid door een van mijn kamergenoten. Het gedwongen wachten kwam doordat de chirurg zelf op vakantie was – hé, iedereen heeft recht op vrije tijd, maar ik kookte van woede bij de gedachte dat hij ergens op een strand zat te nippen aan een ‘Sex on the Beach’-cocktail, terwijl ik daar lag, ingegipsd als een mummie uit het graf van Toetanchamon.

Maar ik kreeg te eten, te drinken en werd verzorgd, en ik had het gevoel dat ik de loterij had gewonnen omdat ik een raamplaats had, een beetje alsof ik op een langeafstandsvlucht was opgewaardeerd naar de eerste klasse. Ik keek weemoedig toe hoe de zon aan de hemel trok en liet mijn fantasie de vrije loop bij het zien van de wolkenformaties – wauw, een reusachtige schildpad die praatte met een berenwelpje waar een slang uit zijn rug groeide, een boegbeeld van een oud schip dat in een hond veranderde, enzovoort, enzovoort.

Ziekenhuisvoedsel

Wat het ziekenhuiseten betreft: ik klaag niet over de hoeveelheid, want het was duidelijk evenwichtig en voedzaam, maar hoe krijgen ze het zo smaakloos? Strooien ze er iets speciaals overheen voordat je het krijgt, waardoor het zo oneetbaar smaakt? Ik had ook nog nooit grijs vlees gezien, en eraan ruiken hielp niet om te ontdekken wat het was. Ik eet eigenlijk geen vis, en ik wilde daar niet liggen als een boerende zeehond, dus koos ik voor vlees- en kipgerechten, en ik denk dat ik geluk had dat ik die keuze überhaupt had. En dan heb ik het nog niet eens over het plastic bestek – vorken die breken voordat je het eerste hapje van dat grijze spul in je mond hebt gekregen, en messen die breken en een half lemmet achterlaten in een harde peer, waardoor het lijkt alsof je een chirurg in opleiding bent op zijn vrije dag.

Bronvermelding: Envato Elements;

Staatsziekenhuis

Dit was een staatsziekenhuis, maar ik kan je niet zeggen welk, en hoewel veel mensen kritiek hebben op het systeem, was de zorg van topklasse. Het beddengoed zag er misschien wat versleten uit, maar het was onberispelijk schoon, en hoewel het schilderwerk wel een opknapbeurt kon gebruiken, was het personeel uiterst bekwaam in wat ze deden, of het nu een arts, verpleegkundige of verpleegassistent was. De operatiekamer was brandschoon en glanzend, en het personeel nam de tijd om uit te leggen wie ze waren en wat hun functie was; ze lieten zelfs een collega als vertaler optreden om er zeker van te zijn dat ik het begreep. Als er geld beschikbaar was voor iets, dan zouden de meesten het er vast over eens zijn dat investeren in moderne hightechapparatuur belangrijker zou zijn dan hier en daar een likje verf.

Eindelijk weer thuis

Dus nu ben ik thuis aan het herstellen, wankelend rondlopen terwijl ik probeer een paar maanden geen gewicht op het aangetaste been te zetten, en de slag te krijgen met een elektrische rolstoel zonder gaten in de muren te maken of mijn eigen voeten af te snijden. Jeetje, het schokt ofwel in slow motion voort of gaat met warpsnelheid – heel moeilijk te besturen. Mijn man zei dat als ik de joystick onder de knie krijg, het besturen van een 747 een fluitje van een cent zou zijn!