Er zijn tal van manieren om Sicilië te ontdekken.

Je kunt een bustour maken, waarbij je achter een gids met een felgekleurde paraplu aan van de ene historische bezienswaardigheid naar de andere sjokt. Je kunt de trein nemen, wat een charmante manier is om een paar uur lang te twijfelen of je wel echt vooruitkomt. Of je kunt doen wat ieder verstandig mens zou doen: een auto huren.

Dit is echter ongeveer hetzelfde als besluiten dat de beste manier om een leeuwenverblijf te beleven, is door jezelf als een gazelle te verkleden. Want autorijden op Sicilië is niet echt autorijden. Het is meer een fascinerend sociaal experiment waarbij enkele miljoenen mensen betrokken zijn die gezamenlijk hebben besloten dat wegmarkeringen louter decoratief zijn.

Gemoedsrust

De eerste aanwijzing krijg je al wanneer je je huurauto ophaalt op het vliegveld. De vrolijke medewerker overhandigt je de sleutels en vraagt of je een aanvullende verzekering wilt. In eerste instantie denk je dat dit een verkooppraatje is. Vijf minuten later, nadat je hebt gezien hoe drie Fiats elkaar tegelijkertijd in een blinde bocht inhalen terwijl een Vespa-rijder zijn telefoon beantwoordt en een broodje eet, besef je dat een verzekering hier niet alleen gemoedsrust biedt – het is essentieel. Sluit een volledige dekking af, het alternatief is faillissement!

Toch moet je moedig blijven.

En Sicilië beloont moed. Dit eiland is een van Europa’s mooiste bestemmingen voor een roadtrip. Het is een plek waar oude Griekse tempels, Normandische kathedralen, vulkanische bergen en schitterende stranden op de een of andere manier naast elkaar bestaan onder de meedogenloze mediterrane zon.

Je reis zou moeten beginnen in de prachtige stad Palermo. Palermo is luidruchtig.

Niet luidruchtig in de zin dat een drukke stad luidruchtig is. Het is luidruchtig in de zin dat elk voertuig uitsluitend via de claxon lijkt te communiceren. Wil je aangeven dat je afslaat? Claxon. Wil je een vriend begroeten? Claxon. Wil je laten weten dat je nog steeds bestaat? Claxon. Ik denk dat je het wel snapt. Toch is de stad zelf een schitterende mengeling van architectuur, markten en gecontroleerde chaos. Dwaal door straatmarkten, bewonder de vergane glorie van oude paleizen en proef genoeg arancini om je cardioloog tot tranen te roeren. Rijd vervolgens met de auto naar het oosten, richting Cefalù.

Bron: Unsplash; Auteur: Henrique Ferreira ;

Dit prachtige kustplaatsje ziet eruit alsof iemand het speciaal voor ansichtkaarten heeft ontworpen. Smalle middeleeuwse straatjes slingeren naar beneden naar een goudkleurig strand, terwijl een prachtige Normandische kathedraal de skyline domineert.

Het is het soort plek waar je van plan bent even te stoppen voor een kopje koffie en vervolgens de hele middag blijft hangen – iets wat in Sicilië vaak gebeurt. Tijdschema’s worden hier meestal slechts als suggesties beschouwd.

Een mythisch concept

Als je verder naar het oosten rijdt, kom je bij een van de grootste trekpleisters van Sicilië: de Etna. De meeste vakantiebestemmingen proberen toeristen te lokken met stranden en zon. Sicilië biedt je daarentegen nonchalant een actieve vulkaan die het landschap domineert als een enorme, smeulende huisbaas, die af en toe iedereen eraan herinnert wie er echt de baas is. Een rit langs de hellingen is spectaculair. Wijngaarden klampen zich vast aan vulkanische grond, dorpjes liggen wankel op de hellingen en het uitzicht strekt zich eindeloos uit over de Middellandse Zee. De wegen slingeren en klimmen door een landschap dat zo indrukwekkend is dat je vaak vergeet op te letten waar je heen rijdt. Probeer dit niet te doen. Italiaanse automobilisten hebben al genoeg problemen zonder dat toeristen in ravijnen sturen.

Vlakbij ligt Taormina, misschien wel de meest glamoureuze stad van Sicilië. Hoog boven de zee gelegen, biedt het adembenemende uitzichten, elegante pleinen en een oud Grieks theater dat nog steeds een van de mooiste podia ter wereld is. Het is ook de plek waar je zult ontdekken dat parkeren op Sicilië een mythe is.

Bron: Unsplash; Auteur: Luca N;

Er gaan geruchten dat het bestaat.

Mensen spreken over parkeerplaatsen die gevonden zouden zijn. Toch heeft nog nooit iemand zo’n gebeurtenis persoonlijk meegemaakt. Als je in Taormina een parkeerplaats vindt, maak er dan onmiddellijk een foto van, want toekomstige generaties zullen je misschien niet geloven.

Verder naar het zuiden ligt de prachtige barokstad Noto. De hele stad straalt honinggoud in het namiddagzonlicht. Elke straat lijkt bezaaid met sierlijke kerken en elegante paleizen. Het is zo mooi dat zelfs doorgewinterde reizigers op gedempte toon gaan spreken.

Hoewel dat misschien gewoon vermoeidheid is na het navigeren door de Siciliaanse rotondes.

Nu even wat belangrijk rijadvies. Ten eerste: besef dat snelheidslimieten in Italië in een merkwaardige juridische categorie vallen die ergens tussen regelgeving en volksgeloof in ligt.

De lokale bevolking lijkt zich ervan bewust te zijn, maar voelt zich er zelden aan gebonden. Ten tweede zijn richtingaanwijzers optioneel. Niet wettelijk, natuurlijk, maar cultureel gezien. Veel Sicilianen lijken het aangeven van hun rijintenties te beschouwen als het prijsgeven van waardevolle persoonlijke informatie. Ten derde: ga er nooit vanuit dat je voorrang hebt. Nooit.

Op kruispunten, rotondes, kruisingen en parkeerterreinen ligt de voorrang bij degene die het meest vastberaden overkomt.

Het lijkt nogal op diplomatie tijdens de Koude Oorlog. Aarzeling is zwakte, en zelfvertrouwen is alles.

Bron: Unsplash; Auteur: Maria Bobrova;

En toch werkt het op de een of andere manier. Opvallend weinig mensen lijken boos te zijn.

Niemand brengt zijn dag door met vuisten te schudden of scheldwoorden te schreeuwen. In plaats daarvan stroomt het verkeer door een systeem dat grotendeels is gebaseerd op oogcontact, instinct en goddelijke tussenkomst.

Autojazz

De laatste bestemming die je niet mag missen is Syracuse.

Ooit was het een van de machtigste steden in de oude Griekse wereld, en het zit vol met archeologische schatten. Het eilanddistrict Ortigia is bijzonder magisch, met zijn smalle straatjes, promenades langs het water en bruisende pleinen. Als de avond valt en de gouden stenen gloeien in de ondergaande zon, begin je de grootste charme van Sicilië te begrijpen. Het gaat niet echt om de monumenten, de stranden of zelfs de vulkaan. Het gaat om de sfeer, de ambiance. Sicilië voelt heerlijk levendig aan. Mensen verzamelen zich tot laat in de avond op de pleinen. Gezinnen eten samen. Gesprekken vinden plaats van aangezicht tot aangezicht in plaats van via de telefoon. Het leven speelt zich af op straat.

En misschien is dat wel de reden waarom autorijden hier uiteindelijk zo aangenaam wordt.

In het begin voelt het chaotisch aan.

Maar dan besef je dat er onder die waanzin een vreemd ritme schuilgaat. Een soort automobieljazz. Niemand volgt de partituur precies, maar op de een of andere manier blijft het orkest spelen.

Huur dus een auto, neem de kustwegen, verdwaal hopeloos, stop in dorpjes waar je nog nooit van hebt gehoord, eet veel te veel pasta en geniet van prachtige zonsondergangen boven de Middellandse Zee. En als een piepkleine Fiat met zes mensen, twee honden en wat lijkt op een wasmachine je op een bergweg inhaalt, glimlach dan gewoon. Want je bent op Sicilië! En op Sicilië gelden de normale regels simpelweg niet. En gelukkig maar.

Zie je wel. Je zult dit eiland waarschijnlijk verlaten met een emotionele mix van bewondering, verbijstering en pure vreugde, ondanks dat je een paar keer met lichte paniek te maken hebt gehad. Maar zo gaat dat nu eenmaal op Sicilië.