Oké. Ik vermoed dat er heel wat lezers zijn die al veel langer in dit deel van de wereld rondhangen dan ik, misschien omdat ze hier zelfs wonen.

Bekijk hier de volledige video 👇👇👇


In de twintig jaar dat ik Portugal heb verkend, heb ik er altijd tegenop gezien om me ergens te vestigen, omdat ik het prima vond om rond te reizen en hopelijk alles in me op te nemen, in plaats van me aan één bepaalde regio te binden. Ik heb wel bewondering voor degenen die de sprong hebben gewaagd en zich hier hebben gevestigd, waarbij ze zich volledig in een gemeenschap hebben ondergedompeld – of dat nu een gemeenschap van expats is, of door de taalbarrière te overwinnen en erin te slagen te integreren in de Portugese samenleving als geheel. Parabéns. Ik ben nog steeds bezig met het taalgedeelte.

Toewijding

Zie je, ik ben meer wat je een ‘wankelaar’ zou kunnen noemen. Ik weet dat heel wat expats mijn manier van doen een beetje onaangenaam vinden. Dat ik niet ‘het een of het ander’ word en daardoor ‘weinig echte waarde voor Portugal’ vertegenwoordig, zijn opmerkingen die ik tijdens mijn reizen vrij vaak tegenkom. Dat is op zich begrijpelijk. De expats die mijn standpunt betwisten, zien zichzelf als mensen die de moeite hebben gedaan, kleur hebben bekend en daardoor volledig bijdragen aan de Portugese samenleving en economie door zich volledig in te zetten. Ik begrijp de ergernis over iemand als ik, die lijkt te genieten van alle voordelen zonder enige verbintenis aan te gaan.

Wisselvalligen, zoals ik, waren een bijzondere ergernis voor inwoners en burgers die al vóór de Brexit hier in Portugal woonden. Destijds konden mensen zoals ondergetekende hier voor langere tijd verblijven zonder echt moeite te doen om ‘erbij te horen’ of te maken te krijgen met enige terugslag vanwege dat schijnbaar weerzinwekkende gebrek aan betrokkenheid. Het was gemakkelijk om te lang te blijven. Te gemakkelijk, voor sommigen, zo lijkt het; te oordelen naar de kritiek die ik in de loop der jaren heb moeten verdragen. Tegenwoordig hebben wij, niet-EU-burgers, natuurlijk slechts 90 dagen voordat ons de metaforische uitgang wordt gewezen.

Een nomadisch bestaan

Maar mijn nomadische bestaan in Portugal is zeker een avontuur geweest. Geen avontuur in de zin van het omgaan met zaken als de bureaucratie waarmee expats regelmatig te maken hebben, maar een avontuur van ontdekking, vrijheid en leren. Natuurlijk besef ik dat ik, zelfs als ik duizend jaar zou leven, nooit alles zou zien wat dit geweldige land te bieden heeft, want zelfs nu, na twintig jaar, lukt het me nog steeds om nieuwe dingen te ontdekken. Plekken die voor mij in ieder geval ‘gloednieuw’ zijn.

Dus, zie je, ik ben best tevreden met mijn nomadische levensstijl, omdat het me nauwelijks extra verantwoordelijkheid oplevert. Ik heb geen eigendom dat ik moet onderhouden, want ik huur gewoon een appartement, verken een plaats een paar dagen en lever dan de sleutels weer in. Voor mij is dat perfect. Verantwoordelijkheid is het woord dat ik het minst graag hoor.

Favoriete plekken?

Maar ik heb mezelf, na al die jaren rondreizen door dit land, vaak afgevraagd: heb ik eigenlijk wel favoriete plekken? Kortom, als ik me hier in Portugal zou gaan vestigen, waar zou die plek dan waarschijnlijk zijn?

Dat is een behoorlijk goede vraag. In mijn ogen ligt de Algarve voor de hand. Natuurlijk weet ik wel dat de Algarve een vrij uitgestrekte streek is. Het is ook een behoorlijk gevarieerde regio. Daarmee bedoel ik dat Silves bijvoorbeeld heel anders is dan Albufeira. Portimão verschilt sterk van Tavira. Met andere woorden: er zijn eindeloze mogelijkheden. Natuurlijk is de Algarve niet ieders kopje thee, maar als uitvalsbasis vind ik het ideaal. Oké, woningen zijn hier niet bepaald goedkoop, maar het zijn vaak moderne panden. Dat telt in de Portugese context eigenlijk wel mee. Ik geniet ook van de warmte en de zon het hele jaar door.

Natuurlijk biedt de Algarve ook een overvloed aan verschillende voorzieningen en ligt het maar een paar uur rijden van plaatsen als Sevilla. Het grote voordeel is dat we hier in de Algarve nooit ver van de luchthaven van Faro verwijderd zijn. Dat is een groot pluspunt voor degenen onder ons die contacten hebben buiten de Portugese kusten.

Als ik één plaats in de Algarve zou moeten kiezen, dan zou dat Quarteira zijn. Het heeft alles wat ik nodig heb: gemakkelijke toegang tot de luchthaven, uitstekende wegverbindingen, een aangenaam klimaat vrijwel het hele jaar door en tal van uitstekende voorzieningen. Vanuit Quarteira ben je nooit ver verwijderd van welke plek dan ook in de Algarve, of het nu Albufeira is of het Spaanse grensstadje Ayamonte. Quarteira combineert de traditionele Portugese levensstijl met de ultramoderne voorzieningen van Vilamoura, dat op slechts 20 minuten lopen ligt van de prachtige boulevard van Quarteira.

Bronvermelding: Facebook;

Ik hoor nu al het gekreun en gesteun nu ik Vilamoura heb genoemd. Ja, ja, het wemelt er van de toeristen, precies het soort mensen waar sommige expats juist voor zijn verhuisd om er even tussenuit te zijn. Dat snap ik ook wel, vooral als je hier toevallig bent komen wonen voor een ‘off-grid’-achtig bestaan, waarbij je leeft op een dieet van boerenkoolsmoothies en geroosterde kastanjes. Het is een kwestie van ‘paarden voor cursussen’. Dus, heb ik ergens, laten we zeggen, in de hitte en het dorre hart van de Alentejo, een plek gevonden waar ik misschien wel zou willen wonen?

Afzondering?

Het meest afgelegen dat ik waarschijnlijk zou kunnen verdragen is Évora. Ik ben helemaal weg van deze stad. Ook hier zijn er volop voorzieningen en het is er behoorlijk mooi. Er zijn geweldige restaurants, gezellige bars en ’s avonds bruist het er veel meer dan de meeste mensen zouden denken als ze aankomen tijdens de hitte van een Alentejo-middag, wanneer de meeste lokale bewoners schuilen voor de brandende zon.

Bekijk hier de volledige video 👇👇👇


Omdat Évora zo dicht bij de Spaanse grens ligt, hangt er hier zeker een sfeer die doet denken aan de Spaanse manier van leven. Winkels blijven laat open, gezinnen zijn tot laat in de avond op pad, maken een praatje en genieten van de koele schaduw van de invallende avond. Het is gezellig, ontspannend en buitengewoon aangenaam, zonder het gedruis en lawaai van een vakantieoord aan de Algarve. Van alle plaatsen die ik in de Alentejo heb bezocht, is Évora degene waar ik steeds weer naar terugkeer. Ik vind het er gewoon geweldig. Oh, en de lokale wijnen zijn van een heel andere klasse. Ze worden zelden elders geserveerd, maar zijn werkelijk fantastisch.

Zilverkust

Hoe zit het met de Zilverkust? Voor mij is Ericeira de meest magische plek die deze kust te bieden heeft. Ik ken deze plek al sinds 2009.

Bronvermelding: Aangeleverde afbeelding; Auteur: Opdrachtgever;

Dit is een stadje dat een enorme transformatie heeft ondergaan van een rustig, traditioneel Portugees vissersdorpje tot een internationaal bekend surfmekka. De aanwijzing in 2011 als Europa’s enige World Surfing Reserve heeft de koers van de stad volledig veranderd en gezorgd voor een toestroom van digitale nomaden, toeristen en expats

. Deze verschuiving heeft zowel positieve energie gebracht als enkele groeipijnen die voortkomen uit gentrificatie. Maar voor mij, als bezoeker, is de sfeer over het algemeen nog vrijwel hetzelfde als toen ik hier al die jaren geleden voor het eerst kwam. Ericeira heeft zich dan ook stevig gevestigd als een van mijn favoriete plekjes aan de prachtige Zilverkust van Portugal, met zijn ruime aanbod aan voorzieningen, uitstekende bereikbaarheid over de weg en gezellige sfeer.

Het grote plan

Mijn grote plan is dus simpelweg om Portugal te blijven bezoeken in plaats van me ergens definitief te vestigen. Ik heb altijd reislust gehad, dus het zwervende leven van de nomade lijkt me heel goed te liggen. Ik heb nog veel meer favoriete plekjes in Portugal. Maar die moeten maar even wachten tot een andere keer.