Het rietdak boven ons, de geur van houtrook, de kring van mensen die zich op hun dekens en matten nestelden.

De energie was al voelbaar nog voordat de muziek begon, en toen Sika (de muzikant) de soundscape inzet, werden onze harten meegevoerd naar een plek van diepe genezing en vrede. Ik voelde alle zorgen gewoon wegdrijven en merkte dat ik voor het eerst sinds lange tijd weer helemaal tot rust kwam.

Verloren verbinding

Dit zette me aan het denken over hoe het leven er vroeger misschien uitzag, vóór de komst van technologie, vóór elektriciteit. Ik weet dat het leven toen waarschijnlijk veel fysieker en zwaarder was dan nu, maar ik vraag me af of die mensen in hun dagelijks leven toegang hadden tot een diepere rust, zonder mobiele telefoons en de druk om altijd bereikbaar te zijn. Geen meldingen die hun aandacht afleidden. Geen verwachting van een onmiddellijk antwoord. Als het werk van de dag gedaan was, was het klaar.

Hun avonden stonden niet in het teken van schermen en scrollen, maar van haardvuur, gesprekken en rust. Hun ritme werd bepaald door de seizoenen en het daglicht. Hoe zwaar hun leven fysiek ook was, hun geest kende wellicht een rust die velen van ons nooit hebben ervaren. Misschien hadden ze in dit opzicht wel een beter leven.

Bronvermelding: Pexels; Auteur: Petra Nesti;

Ze konden zich op natuurlijke wijze aarden, omdat ze zo nauw met de aarde werkten, rond het kampvuur bijeenkwamen om naar verhalen te luisteren – hun eigen geschiedenis – en naar muziek. De haard stond centraal in hun gemeenschap. Het vuur diende om te koken en te verwarmen, en was een plek om samen te komen. Met alle zogenaamde vooruitgang die we hebben geboekt, vraag ik me af of we het deel zijn kwijtgeraakt dat ons met elkaar en met de aarde verbindt. Ik geloof dat deze verbinding fundamenteel is voor ons geluk en welzijn, en ik heb nagedacht over manieren waarop we dat gevoel van gemeenschap, van stam, en van verbondenheid met de natuurlijke wereld weer kunnen creëren.

Ik geloof dat de moderne samenleving meer dan ooit losstaat van onze aarde. Door deze ontkoppeling zien sommigen van ons niet in dat wanneer we bossen kappen, op weiden bouwen en rioolwater in onze wateren lozen, we in feite onszelf schade toebrengen. Onze aarde en wijzelf zijn één. We zijn onlosmakelijk verbonden met de natuur en kunnen niet bestaan zonder de bomen, de bestuivers en de diversiteit die onze ecosystemen vormt.

Hoe vinden we dan onze weg terug? Ik denk niet dat het ingewikkeld hoeft te zijn. We gaan onze telefoons niet opgeven en in ronde huizen gaan wonen, hoe verleidelijk dat op sommige dagen ook klinkt. Maar we kunnen kleine stukjes van die oudere manier van leven overnemen en ze verweven in het leven dat we nu leiden.

Verhalen delen

Begin bij het vuur. Er is een reden waarom we ons allemaal aangetrokken voelen tot een vlam, of het nu een kampvuur is, een houtkachel of een enkele kaars op de keukentafel. Steek er ’s avonds een aan en blijf er een paar minuten bij zitten in plaats van te scrollen. Als je vrienden of familie in de buurt hebt, des te beter. Er ontstaan diepgaande gesprekken wanneer mensen zich rond een lichtbron verzamelen.

Eet samen wanneer je kunt. De haard was de plek waar eten en gezelschap samenkwamen, en een gezamenlijke maaltijd is nog steeds de eenvoudigste vorm van gemeenschap die we hebben. Het hoeft geen etentje te zijn. Wat dacht je ervan om een extra kom eten te koken voor een oudere buurman of buurvrouw?

Bronvermelding: Pexels; Auteur: Expect Best;

Steek je handen in de aarde. Kweek iets, al zijn het maar kruiden op de vensterbank. Loop op blote voeten over het gras als het weer het toelaat. Let eens op wat de bomen deze maand doen. Dit klinken als kleine dingen, en dat zijn ze ook, maar ze herinneren ons lichaam aan iets wat onze geest is vergeten. We horen hier thuis.

En vertel je verhalen. Vraag een ouder familielid naar zijn of haar jeugd. Deel je eigen verhalen aan tafel. Onze voorouders gaven alles op deze manier door, en het verbond hen met elkaar. We moeten hun verhalen horen voordat het te laat is.

Dit kost allemaal niet veel moeite. Vijf minuten bij kaarslicht, een gezamenlijke maaltijd, blote voeten op de grond. Maar deze kleine gebaren weven ons weer in het web van het leven, en met elkaar. En ik denk dat daar onze vrede op ons heeft gewacht.

Met liefde, Sally Heart