Portugal had, en heeft nog steeds, buitengewone mogelijkheden buiten de kustgebieden. Ruimte, natuur, landelijk erfgoed, levenskwaliteit en een landbouwtraditie die we geleidelijk aan achter ons hebben gelaten. Al te lang hebben we de discussie over onroerend goed beperkt tot Lissabon, Porto en de Algarve, alsof de rest van het land de internationale markt weinig te bieden had. Ik heb deze visie altijd als te beperkt beschouwd.

Vandaag beginnen we te beseffen dat veel kopers niet alleen op zoek zijn naar een huis. Ze zijn op zoek naar leefruimte, privacy, contact met de natuur, de mogelijkheid om een klein stukje grond te bewerken of zelfs een landbouwproject op te zetten. En dit is bijzonder interessant omdat het een verandering betekent in de manier waarop we naar de waarde van een onroerend goed kijken.

Een boerderij wordt niet langer noodzakelijkerwijs gezien als een oud pand, ver van de grote steden en met hoge onderhoudskosten. Het kan een levensproject zijn, een investering op lange termijn of de kans om een economische activiteit die verbonden is met het land nieuw leven in te blazen.

Natuurlijk willen niet alle kopers boer worden. Maar zelfs het herstel van kleine percelen, boomgaarden, olijfgaarden of braakliggende grond kan bijdragen aan het terugbrengen van activiteit naar gebieden die al decennia lang te kampen hebben met bevolkingsafname en een gebrek aan investeringen. En wanneer er sprake is van echte agrarische ambitie, zijn de kansen nog groter.

Ook het profiel van emigranten verandert. Het oude huis in het geboortedorp, vaak bedoeld voor het pensioen of gezinsvakanties, maakt langzamerhand plaats voor rationelere beslissingen. Locatie, bereikbaarheid, energie-efficiëntie, nabijheid van voorzieningen en de kwaliteit van het onroerend goed wegen tegenwoordig zwaarder dan de louter emotionele band met het land. En de kinderen van emigranten zijn niet altijd van plan terug te keren naar de plek die hun ouders hebben verlaten.

Deze transformatie kan kansen bieden om erfgoed terug te winnen dat anders leeg zou blijven staan of uiteindelijk in verval zou raken. Maar het laat ook zien dat het binnenland veel meer nodig heeft dan concurrerende vastgoedprijzen.

Er is behoefte aan goede bereikbaarheid, gezondheidszorg, telecommunicatie, voorzieningen, renovatiemogelijkheden en voorwaarden om economische activiteit te ontwikkelen. Een boerderij kan buitengewoon zijn, maar zal nauwelijks permanente bewoners aantrekken als de omgeving niet functioneert.

Er is nog één kwestie die ik als fundamenteel beschouw. We mogen het binnenland niet veranderen in een simpele uitbreiding van de markt voor tweede woningen aan de kust. Het echte potentieel ligt in het vermogen om het herstel van het vastgoed te koppelen aan de revitalisering van dorpen, de landbouw, lokale producten, natuurtoerisme en het opzetten van kleine bedrijven.

Portugal heeft iets wat veel Europese landen nauwelijks in dezelfde mate kunnen bieden: ruimte, landschappelijke diversiteit, klimaat en de mogelijkheid om met ruimte en kwaliteit te leven. We hoeven niet al onze economische en vastgoedambities te concentreren in een smalle strook aan zee.

Daarom maakt dit nieuws me bijzonder blij. Niet omdat ik meer dan acht jaar geleden al over dit onderwerp schreef, maar omdat er eindelijk zichtbaarheid wordt gegeven aan een kans die altijd al voor ons lag.

Het Portugese binnenland hoeft niet ontdekt te worden. Het moet gewaardeerd, bewoond en economisch nieuw leven ingeblazen worden.

Misschien is het tijd dat we ons realiseren dat de toekomst van Portugal niet alleen wordt gebouwd waar het land ophoudt en de zee begint. Het wordt ook gebouwd op de boerderijen, dorpen en velden die we al te lang hebben verwaarloosd.

Stel The Portugal News in als uw voorkeursbron voor nieuws op Google

GoogleToevoegen als voorkeursbron op Google