Po wejściu do pierwszej sali wystawy„Jenny Holzer: Wrong Answers” widzimy prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa – a raczej jego wizerunek. Obraz nawiązuje do surrealizmu belgijskiego malarza René Magritte’a, autora dzieła „Ceci n’est pas une Pipe” (To nie jest fajka). Dzieło Magritte’a pokazuje, że to, co widzimy, to jedynie obraz przedmiotu, a nie jego rzeczywistość, jak wyjaśnił Philippe Vergne podczas wizyty prasowej.

W tej pierwszej części wystawy zwiedzający napotykają również setki krótkich, inspirujących fraz dotyczących walki o wolność.

W twórczości Jenny Holzer język jest wykorzystywany jako seria prawdziwych ciosów w brzuch. Są tu „Truisms” (1977–79) – krótkie stwierdzenia, które podkreślają społeczny charakter przekonań, zwyczajów i prawd. Cykl „Inflammatory Essays” (1979–82) zawiera prowokacyjne wypowiedzi inspirowane manifestami politycznymi i religijnymi. „Living” (1980–82) to dyskretne obserwacje, wskazówki i ostrzeżenia napisane bezpośrednim tonem. Wystawa obejmuje również inne kategorie.

Jeden z fragmentów wystawy brzmi: „Wolność, kropka! Tak bardzo się boicie, że chcecie wszystkich uwięzić. Czy to wściekłe psy? Czy polują, by zabić? Czy prawo i porządek są rozwiązaniem? Nie ma mowy. Co spowodowało tę sytuację? Brak wolności. A teraz pozwólcie ludziom zaspokajać swoje potrzeby. Czy wolność jest konstruktywna czy destrukcyjna? Odpowiedź jest oczywista. Wolni ludzie to dobrzy ludzie. Produktywni. Czy wyzwolenie jest niebezpieczne? Tylko wtedy, gdy jest opóźnione. Ludzie nie rodzą się wściekli ani obłąkani. Kiedy karzesz i poniżasz, wywołujesz to, czego się obawiasz. Co robić? Pozwól, by to wybuchło. Pozwól, by to przebiegło swoim torem. Nie kontroluj ani nie manipuluj. Napraw szkody”. Tekst ten jest prezentowany na wystawie zarówno w języku angielskim, jak i portugalskim.

Przy okazji swojej ostatniej wizyty prasowej jako dyrektor Muzeum Serralves Philippe Vergne wypowiedział się na temat wystawy. Jest on również jej kuratorem. Stwierdził, że od końca lat 70. Jenny Holzer zawsze należała do grona artystów, którzy nigdy nie szli na kompromis w kwestii formy i treści swoich dzieł.

„Dzisiaj Jenny Holzer jest ikoną. Ikona publiczna. Jest artystką publiczną, która poprzez wykorzystanie tekstu – mającego bogatą historię, sięgającą takich artystów jak Stéphane Mallarmé, Marcel Broodthaers czy Carl André, a także sztuki konceptualnej – kieruje to wykorzystanie tekstu ku treści, która – zgodnie z duchem sztuki konceptualnej – nie jest autorefleksyjna, ale przedstawia idee i
narracje, które w większości przypadków mają wymiar polityczny i polityczno-ludzki” – oświadczył Philippe Vergne.

Vergne, który w październiku rozpocznie pracę w Bass Museum w Miami w USA, powiedział, że „Wrong Answers” to rodzaj instalacji, która przechodzi przez różne materiały wykorzystywane przez artystkę w ciągu jej 45 dekad twórczości, wykorzystując malowany papier, teksty historyczne, sarkofagi, kamienne ławki, pozyskane w sposób etyczny ludzkie kości, technologię LED powiązaną z informacją i reklamą ożywioną przez systemy robotyczne, metal oraz
arkusze olejne, połamane kamienie, dokumenty rządowe ręcznie przeniesione na płótno lniane i pokryte farbą olejną oraz blachami metalowymi.

Jenny Holzer stworzyła „instalację, w której wszystkie te teksty eksplodują razem w swego rodzaju niekontrolowanym chaosie, który jest chaosem świata” – dodaje.

Wystawa toczy się dalej w „kolejnej galerii, bardziej medytacyjnej przestrzeni, wykorzystującej bardziej zdyscyplinowaną technologię LED, ale zasilanej informacjami, które [Jenny Holzer] znalazła w prasie ponad tydzień temu. Jest to dzieło, które natychmiast zareagowało na bieżące wydarzenia”.

W trzeciej i ostatniej części wystawy publiczność może obejrzeć w bibliotece Serralves swego rodzaju archiwum, w którym zgromadzono wczesne rysunki artystki, pojawiają się pierwsze teksty, a szkice jej esejów pokazują, w jaki sposób Jenny Holzer pracuje nad tymi tekstami.

„Są to teksty, nad którymi się pracuje, które są pisane; zawsze wydają się bardzo proste, bardzo zwięzłe, ale za kulisami kryje się ogrom pracy, zanim osiągną tę precyzję”.

Odkryto również dokumenty pokazujące, w jaki sposób jej twórczość czasami wplata się w kulturę potoczną i popularną, na przykład w przypadku Kurta Cobaina (Nirvana), który został sfotografowany przed tekstem Jenny Holzer, Jodie Foster w filmie Dennisa Hoppera, w którym pojawia się wiele dzieł Jenny Holzer, a także o tym, jak artystka wykorzystywała gadżety promocyjne do rozpowszechniania swoich tekstów.

Wystawa „Jenny Holzer: Wrong Answers” jest prezentowana w Serralves do 1 listopada.