Het maken van deze reis in een van deze grote Britse leviathans kan heel gemakkelijk een les in snelheid, comfort en waardigheid worden. Het leerde me dat het moderne autorijden zo fundamenteel gebrekkig is geworden, omdat de Silver Spirit niet zozeer een auto is maar een mobiele salon. Hij is groot, plechtig en weelderig, maar op een heel aangename manier.

Toetreden tot een Silver Spirit

Je klimt niet in een Silver Spirit, je wordt praktisch binnengelaten. De deuren gaan open met het gewicht van een bankkluis en gaan dicht met het soort dreun dat meestal geassocieerd wordt met opsluiting. Binnenin ruikt het Connolly leder echter naar een herenclub die iedereen onder de 50 verbant en het walnotenfineer voelt dik, gestroomlijnd en zwaar aan. Draai de sleutel om en de machtige 6,75-liter V8 roert zichzelf. Er klinkt geen gebrul, alleen een duidelijke suggestie dat het hele Iberische schiereiland op het punt staat een stuk kleiner te worden.

Vroeg vertrekken uit Lissabon, terwijl de stad de slaap nog uit de ogen wrijft, is essentieel. De Silver Spirit doet de ochtenden uitstekend. De hydropneumatische vering glijdt over tramrails en keien alsof het wegdek 's nachts is gestreken. Moderne auto's bonken, dreunen en schudden terwijl de Royce gewoon "doorgaat".

Op de A6, in oostelijke richting naar Elvas en de Spaanse grens, gebeurde er iets merkwaardigs. Ik gaf niet meer om alles. Snelheidslimieten, deadlines, e-mails, de mening van mensen die mijn Rolls-Royce vulgair vinden, alles smolt weg in mijn weelderige Scandinavisch lederen cocon. Bij 120 km/u voelt de Silver Spirit alsof hij nog maar net stationair draait, bij 140 voelt hij lichtelijk geamuseerd. Er is geen stimulans om sneller te gaan, want het hele doel van dit alles is pure moeiteloosheid.

Portugal ontvouwt zich zachtjes. Kurkbomen drijven voorbij als achtergronddecors. De auto stuurt niet zozeer als wel suggereert richting. Je stuurt hem met twee vingers op een stuur ter grootte van een pizzabak en de Spirit gehoorzaamt beleefd. De oversteek naar Spanje is een vreemd gedempte aangelegenheid. Geen drama. Geen controlepost. Alleen een subtiele verandering in wegstructuur en de plotselinge verschijning van agressievere bewegwijzering. Spanje, als land, wil graag dat dingen bekend zijn. Portugal laat je liever zelf dingen uitzoeken. De Royce kiest natuurlijk de Portugese kant.

Auto voor lange afstanden

De Spaanse autovía is echter waar de Silver Spirit het beste tot zijn recht komt. Dit is een auto gebouwd voor lange afstanden, rechte lijnen en een totale afwezigheid van urgentie. Je zit hoog en kijkt langs de motorkap naar de Spirit of Ecstasy, die je de weg wijst met de kalme zekerheid van iemand die dit al doet voordat ik geboren was. Ze fladdert of schudt niet op snelheid, ze geeft gewoon de toekomstige richting aan.

Inhalen gaat zonder enige moeite. Druk op het gaspedaal en de neus gaat een fractie omhoog terwijl de V8 koppel op industriële schaal produceert. Geen vermogen, maar koppel. "Kracht is voor tieners en marketingafdelingen. Koppel verplaatst continenten. Toch is het binnenin bijbels stil. Moderne auto's claimen raffinement maar blijven motorgeluid door de luidsprekers pompen als een vreemde vorm van karaoke, terwijl de Rolls-Royce niet hoeft te doen alsof. In plaats daarvan isoleert hij zijn passagiers van de buitenwereld, die dat eerlijk gezegd verdient.

Credits: Wikipedia;

Ergens in de buurt van Badajoz realiseerde ik me iets anders. Ik was helemaal niet moe. In elke andere auto zou ik na vier uur liggen te schuiven, me uit te rekken en te rommelen met de lendensteun. In de Spirit voelde het alsof ik werd gedragen in plaats van gereden. De stoelen houden de inzittenden niet alleen vast, ze herbergen ze in subliem comfort.

Onwerkelijke tankstops

Tankstops zijn onwerkelijk. Mensen naderen voorzichtig. Een man in een diesel hatchback vertelt me dat zijn oom er ooit een heeft gehad. Een kind met grote ogen vraagt of het "de auto van de koningin" is. Ik knik alleen maar omdat nuance uitleggen misschien een beetje vreemd overkomt. Terug op de weg wordt het landschap harder. Spanje wordt assertiever als ik richting Madrid rijd. Het verkeer wordt drukker, het rijgedrag scherper en plotseling deel ik asfalt met Audi's die worden bestuurd door mannen die denken dat richtingaanwijzers een teken van zwakte zijn.

De oude Royce blijft altijd onverzettelijk. Hij reageert niet, hij schrikt niet terug, hij neemt gewoon zijn eigen royale ruimte in en al het andere werkt om hem heen. Bij het naderen van Madrid voelt de Silver Spirit bijna uitdagend. Dit is een stad die geobsedeerd is door tempo en doelgerichtheid, maar hier arriveer ik in iets dat haast als een karakterfout beschouwt. De versnellingsbak schakelt zachtjes tussen de versnellingen, de motor ruist en de vering absorbeert kuilen waar moderne SUV's verzekeringsclaims voor zouden indienen. Tegen de tijd dat ik de stad inrolde, begreep ik al iets heel diepzinnigs. De reis was veel belangrijker dan de bestemming.

Rijden als statement

In de Rolls-Royce Silver Spirit is Lissabon naar Madrid geen ritje, maar een soort statement. Een afwijzing van haast, een herinnering dat comfort, stilte en gratie er vroeger toe deden en nog steeds toe doen. Natuurlijk, moderne auto's zijn sneller, ze zijn scherper en ze zijn veel efficiënter. Maar veel van die auto's zijn ook uitputtend. De Silver Spirit geeft niets om rondetijden, touchscreens of de vraag of je telefoon is aangesloten. Hij gaat ervan uit dat je een leven hebt buiten het dashboard.

Na 625 kilometer, waarbij ik in de Spaanse hoofdstad tot stilstand kwam zonder een greintje vermoeidheid of irritatie, werd ik gedwongen om een ongemakkelijke waarheid onder ogen te zien.

We hebben auto's niet echt verbeterd.

We zijn gewoon vergeten hoe we reizen speciaal kunnen laten voelen. De Silver Spirit bleek het perfecte tegengif, de absolute antithese van dit soort moderniteit. En dat beviel me prima.