In plaats van opnieuw een grootschalige wervingscampagne te starten, hebben de Portugese kampioenen grotendeels vertrouwen gehouden in de groep die vorig seizoen de titel binnenhaalde – een beslissing die veel zegt over hoe Francesco Farioli en de clubleiding tegen de huidige selectie aankijken.

Na een zomer waarin Porto flink investeerde om het team te vernieuwen, stond de transferperiode van dit jaar in het teken van terughoudendheid. André Villas-Boas heeft publiekelijk aangegeven te kiezen voor een meer afgewogen strategie, waarbij continuïteit en selectieve versterkingen voorrang krijgen boven grote uitgaven. De terugkeer van André Silva heeft veel belangstelling gewekt en er is een handvol jongere spelers bijgekomen, maar de kern van de selectie blijft intact.

Voor Porto-supporters die op een revolutie hoopten, voelt dat misschien wat teleurstellend aan. Toch betekent het ook dat de fans een duidelijk beeld zouden moeten hebben van wat ze dit seizoen van Farioli’s ploeg kunnen verwachten.

De Italiaanse coach heeft de identiteit van Porto tijdens zijn eerste seizoen ingrijpend veranderd. Zijn team was gebaseerd op organisatie, tactische discipline en verdedigende soliditeit in plaats van overweldigende aanvallende flair. Er waren wedstrijden waarin Porto het balbezit domineerde en andere waarin het genoegen nam met het beheersen van de ruimte en het beperken van de kansen van de tegenstander, maar de rode draad was altijd de structuur. Die formule leverde uiteindelijk prijzen op en er zijn weinig aanwijzingen dat Farioli van plan is daarvan af te stappen.

In veel opzichten lijkt het seizoen 2026/27 nu al een voortzetting van het vorige te worden. De basis blijft identiek. Diogo Costa blijft een van de beste keepers van Europa, het verdedigingskader is behouden gebleven en het inzicht van de ploeg in de eisen van Farioli zou na een volledig jaar samenwerken aanzienlijk sterker moeten zijn. Terwijl Benfica en Sporting wellicht tijd nodig hebben om nieuwe spelers te integreren en zich aan te passen aan veranderende dynamieken, begint Porto het seizoen met het voordeel van vertrouwdheid.

Die continuïteit was al zichtbaar in de eerste weken. Porto begon de nationale competitie met een beheerste 2-0-overwinning op Alverca en won de Supercup, waarmee het de positieve dynamiek van vorig seizoen voortzette. Nog belangrijker is dat de prestaties dezelfde kenmerken weerspiegelden die bepalend waren voor het kampioenschap: organisatie, geduld en verdedigende betrouwbaarheid.

Als er één voorspelling is die supporters met vertrouwen kunnen doen, dan is het wel dat Porto waarschijnlijk niet veel doelpunten tegen zal krijgen.

Terwijl Benfica onder nieuwe leiding nog steeds op zoek is naar evenwicht en Sporting zich blijft aanpassen na het vertrek van belangrijke spelers, lijkt Porto in staat om de moeilijkst te verslaan ploeg in de competitie te blijven. Farioli heeft zijn reputatie opgebouwd op basis van verdedigende structuur en collectieve discipline, en er zijn weinig aanwijzingen dat tegenstanders dit seizoen aanzienlijk meer ruimte zullen vinden tegen de Draken dan een jaar geleden.

De vraag is of verdedigende uitmuntendheid alleen voldoende zal zijn om de titel te behouden.

De grootste uitdaging voor Porto is misschien niet het voorkomen van doelpunten, maar het maken ervan. Doordat de selectie grotendeels hetzelfde is gebleven, blijven de sterke punten behouden, maar ook enkele beperkingen. Er zal druk liggen op spelers als Gabri Veiga, André Silva en de aanval van Porto om de creativiteit en scherpte te bieden die nodig zijn om de concurrentie aan te gaan met de vuurkracht die Benfica en Sporting hebben verzameld.

Toch valt er veel voor te zeggen dat Porto’s grootste transferprestatie juist was dat het helemaal geen grote transfers hoefde te doen. In een tijdperk waarin clubs vaak op zoek zijn naar voortdurende vernieuwing, hebben de Draken gekozen voor stabiliteit. De coach is ongewijzigd, de tactische identiteit staat vast en de kleedkamer begrijpt de missie al.

Het is misschien niet het meest opwindende project van de Portugese „Grote Drie“, maar het zou wel eens het meest voorspelbare kunnen zijn. Voor Porto-fans is die voorspelbaarheid niet per se een slechte zaak. Als we afgaan op de eerste tekenen, lijken de Draken klaar om meer te bieden van wat vorig seizoen voor succes zorgde: gedisciplineerd voetbal, verdedigende zekerheid en een team dat uitzonderlijk moeilijk te verslaan is.