W szczególności antropomorficzne Mouras Encantadas można dostrzec w pobliżu miejsc, w których są uwięzione – w dolmenach, grotach i świętych wodach. Dopiero wtedy mogą zostać uwolnione od zaklęć, które wiążą je jako strażniczki.

Dwa dni później, 23 czerwca, przypada A Noite de Sâo Joâo, kiedy to przed obecnością istot takich jak czarownice, elfy i gobliny chroni się poprzez skakanie przez ogniska i fale oceaniczne (lub wannę) w przekonaniu, że w ten sposób można dokonać egzorcyzmów za pomocą ognia i wody. Duchy można również odstraszyć, rozrzucając czosnek i pory nad progiem drzwi oraz innymi wejściami i wyjściami do podziemi.

W rzeczywistości każde miasto i wioska ma swoją własną opowieść o duchach, choć niektóre z nich wolą zachować ją w tajemnicy, aby ich skryte duchy nie były niepokojone przez obcych.

Tomar ma swoje legendy związane z Zakonem Chrystusa i templariuszami, Sintra ma swoje mgliste tajemnice sięgające czasów Maurów, a inne miejscowości mają swój własny, specyficzny rodzaj czarownicy (bruxa), pojawiającej się jako praczka lub uzdrowicielka, z których wszystkie radośnie tańczą pod drzewami orzechowymi!

W 2010 roku nowatorski Teatro Prago przeniósł „Sen nocy letniej” Szekspira do portugalskiej scenerii w sarkastycznym spektaklu w Centro Cultural de Belém. Dzięki dodatkowym dialogom zaczerpniętym z opery Purcella „The Fairy Queen”, przetłumaczonym na język telewizyjnych reality show i SMS-ów, postacie zostały wybrane spośród współczesnych osobistości politycznych; zaczarowany las stał się Assembleia da República, gdzie prezydencki Oberon nadzoruje działania marionetek z pomocą influencera Pucka.

Aktorzy zakochują się w sobie i rozstają. Ich próby złożenia przysięgi miłości są udaremniane przez niemożność wyznania własnej prawdy. Przemiana Bottom’a w (głupiego) osła, który szczerze wierzy, że Królowa Wróżek go pragnie, jest parodią pragnienia elektoratu, by dostrzec rozsądek w sprawowaniu rządów

Ostateczne rozplątanie – „desenrascanço” – nie jest zakończeniem fantazji, jak napisał Szekspir, ale raczej zamknięciem fragmentarycznych sojuszy, które zostały zawarte w mroku koszmaru. Sen nie jest już mokry, lecz zły.