Met name de antropomorfe Mouras Encantadas zijn te zien in de buurt van de plaatsen waar ze gevangen zitten: in dolmens, grotten en heilige wateren. Pas dan kunnen ze worden bevrijd van de betoveringen die hen als bewakers vasthouden.

Twee dagen later, op 23 juni, is het A Noite de Sâo Joâo, wanneer men zich tegen de aanwezigheid van wezens zoals heksen, elfen en kobolden beschermt door over vreugdevuren en oceaangolven (of een badkuip) te springen, in de overtuiging dat op die manier uitdrijving door vuur en water kan worden bereikt. Geesten kunnen ook worden afgeweerd door knoflook en prei uit te strooien bij deuropeningen en andere in- en uitgangen naar de onderwereld.

In feite heeft elke stad en elk dorp zijn eigen spookverhaal te vertellen, hoewel sommige ervoor kiezen om geheimzinnig te blijven, zodat hun verborgen geesten niet door vreemden worden gestoord.

Tomar heeft zijn legendes die verband houden met de Orde van Christus en de Tempeliers, Sintra heeft zijn mistige mysteries die teruggaan tot de tijd van de Moren en andere plaatsen hebben hun eigen specifieke soort heks (bruxa) die verschijnt als wasvrouw of genezeres, die allemaal vrolijk dansen onder walnotenbomen!

In 2010 vertaalde het innovatieve Teatro Prago Shakespeares ‘A Midsummer Night’s Dream’ naar een Portugese setting in een ironische voorstelling in het Centro Cultural de Belém. Met wat extra dialoog uit Purcells opera *The Fairy Queen*, vertaald naar de taal van reality-tv-shows en sms-berichten, werden de personages gekozen uit hedendaagse politieke figuren; het betoverde bos werd de Assembleia da República, waar president Oberon toezicht houdt op de activiteiten van de marionetten met de hulp van influencer Puck.

De acteurs worden verliefd op elkaar en weer ontliefd. Hun pogingen om elkaar trouw te beloven worden gedwarsboomd door het onvermogen om de waarheid te belijden. De transformatie van Bottom tot een (domme) ezel die oprecht gelooft dat de Fairy Queen hem begeert, is een parodie op het verlangen van het electoraat om gezond verstand in het bestuur te zien

De uiteindelijke ontknoping – desenrascanço – is niet het einde van een fantasie zoals Shakespeare schreef, maar veeleer de afsluiting van gefragmenteerde allianties die in de duisternis van een nachtmerrie zijn gesloten. De droom is niet langer nat, maar slecht.