Verhuizen naar een ander land brengt een duidelijke vermoeidheid met zich mee – die er weliswaar is, maar van tijdelijke aard is.

Er kunnen maanden verstrijken, soms zelfs jaren, en het leven lijkt op zijn plaats te zijn gevallen zonder dat je je echt thuis voelt. Het papierwerk is geregeld. Je geniet nog steeds van het uitzicht. Maar het dagelijks leven kan een stille last met zich meebrengen die moeilijk te benoemen is.

Veel mensen die naar Portugal verhuizen, verwachten een duidelijk emotioneel verloop: stress, opluchting, geluk. Minder mensen houden rekening met de tussenfase. Een lange, stille periode waarin er niets mis is, maar waarin een nieuwe manier van leven nog niet helemaal vanzelfsprekend aanvoelt.

Op papier eenvoudiger

Kleine dingen stapelen zich op. Een routineklusje duurt nog steeds langer dan verwacht. Een gesprek verloopt bijna soepel, maar loopt dan vast. Het gevoel van bekwaamheid is nog niet teruggekeerd, ook al lijkt het leven op papier eenvoudiger.

Een brief naar het buitenland versturen, in de supermarkt zoeken naar een product dat nergens te vinden is, proberen door een automatisch telefoonmenu te komen dat niet kan worden gevraagd om zichzelf te herhalen. Niets van dit alles voelt dramatisch genoeg om alarm te slaan. Het herhaalt zich gewoon, dag na dag.

Bronvermelding: Envato Elements; Auteur: Mint_Images;

Over deze fase wordt vaak niet gesproken. Onder vrienden wordt de verhuizing nog steeds omschreven als ‘de beste beslissing die we hebben genomen’. Online lijkt het leven rustig, evenwichtig en gelukkig.

In privékringen beschrijven veel mensen vaak iets zwaarders. Niet per se ongelukkig zijn. Meer het gestage proces van het herdefiniëren van wie ze zijn zonder de systemen die hen vroeger ondersteunden. De cultuurschok van de verhuizing.

Een desoriënterende fase

Ook de rustige sfeer in Portugal speelt een rol. Systemen werken volgens hun eigen tijdschema. Relaties ontwikkelen zich vaak langzaam.

Er is weinig prestatiedruk, maar juist het ontbreken van die druk kan ervoor zorgen dat mensen zich plotseling verloren voelen. Zonder die weerstand krijgt de identiteit niet altijd snel vorm.

Voor langdurig ingezetenen kan dit de meest desoriënterende fase zijn. Je voelt je niet langer nieuw, maar je voelt je ook nog niet volledig geworteld. Weggaan zou als een drastische stap voelen.

Bronvermelding: Envato Elements; Auteur: DC_Studio;

Toch vereist blijven ook actie. Sommigen interpreteren deze uitputting als een persoonlijk probleem, in plaats van als een natuurlijke reactie op een langdurige overgang.

Opnieuw beginnen is geen momentopname. Het is een langdurig psychologisch proces dat nog lang doorgaat nadat de praktische mijlpalen zijn bereikt. Het gevoel erbij te horen komt op een ander moment dan verblijfsvergunningen of contracten voor nutsvoorzieningen.

Het meest menselijke aspect van deze fase is de bezinning. Na verloop van tijd vraagt het zich af of je bereid bent om een nieuwe versie van jezelf voet aan de grond te laten krijgen. Langzaam, en met minder zekerheid dan voorheen.

Stel The Portugal News in als uw voorkeursbron voor nieuws op Google

GoogleToevoegen als voorkeursbron op Google