Geef me maar een schroevendraaier, dan kan ik dingen repareren. Ik had altijd het geduld om ervoor te zorgen dat de schroef niet wegviel voordat ik de kans had gehad om hem een klein draaitje te geven om hem vast te zetten.
Voorbeeld: heb je ooit een tafelventilator uit elkaar gehaald om hem schoon te maken? Twee of drie simpele klemmetjes aan de zijkanten, maar altijd een microscopisch kleine schroef, meestal onderaan de behuizing van de ventilator. Je moet boven een groot wit dubbel laken gaan staan terwijl je worstelt met dit onhandige ding, want zo zeker als wat: dat schroefje is een echte Houdini en ontsnapt zodra je naar de schroevendraaier reikt. Maar ik kan het wel.
Jaren geleden op school was ik een regelrechte sukkel in natuurkunde en scheikunde, en de leraar liet me achterin de klas zitten om oude stekkers opnieuw te bedraden – vraag me niet waarom, maar het was waarschijnlijk om me uit de weg te houden en te voorkomen dat ik domme vragen zou stellen, en ik werd er best bedreven in, want ik wist waar de zekering moest, wist welke draad waarheen ging – bruine draad: fase, blauw: nul, groen/geel: aarde. Heel handig in de tijd dat bouwmarkten apparaten verkochten zonder dat er al een stekker op zat.
Bronvermelding: Envato Elements; Auteur: Prostock-studio;
Ik kan deksels van potten eraf halen zonder een gaatje in het deksel te moeten prikken om de druk te laten ontsnappen. Ik kan een flesopener onder druk gebruiken zonder dat de kurk uit elkaar valt. Ik weet hoe ik de bandenspanningsmeter van de auto moet aflezen, en zelfs in geval van nood zou ik de krikpunten kunnen vinden en een lekke band kunnen verwisselen. Wrijf met een kaars langs de houten ladegeleiders om te voorkomen dat ze gaan klemmen. Ja, mevrouw Fix-It waagt zich aan alles.
Verloren vaardigheid
Maar o jee, deze vaardigheid heeft me in mijn latere jaren in de steek gelaten. Ik kan zelfs geen schoenveters meer door de gaatjes halen zonder dat de ene langer is dan de andere.
Kant-en-klare meubels van een bepaald Zweeds bedrijf waren vroeger een fluitje van een cent, want er zitten afbeeldingen bij; in hemelsnaam, wat zou er nou mis kunnen gaan? Laat me je vertellen dat een badkamerkastje dat ik in elkaar zette planken had die ondersteboven zaten en eruit vielen zodra ik het aan de muur wilde bevestigen. Als ik een boormachine gebruik om een simpel gaatje te boren om een schilderij op te hangen, is er, voordat ik ‘boe’ kan zeggen, is het gat zo groot als een maankrater waar je je elleboog in kwijt kunt, en moet ik eerst wat plamuur aanbrengen, dat ofwel als een grote blaar uitsteekt, ofwel wegzakt en niet glad wordt, of erger nog, helemaal niet blijft plakken, en dan zit ik met kleverige klonten te jongleren in een poging ze met mijn duimen in de kuil te proppen.
Bronvermelding: Envato Elements; Auteur: towfiqu_barbhuyia;
Mijn laatste trieste nederlaag deze week was een tuinscherm. Het touwtje dat aan de slinger vastzat, brak in de schacht, en het scherm wilde niet meer open. Hoe simpel klinkt dit? Koop een touwtje, steek het in het gat, bevestig de slinger, en voilà: een werkend tuinscherm. Maar je kunt het niet meer mis hebben.
Ik keek even op YouTube, en daar legt een slimme nerd het proces uit: je moet de parasol vrijwel helemaal uit elkaar halen om het touw erin te krijgen. Maak de knop aan de bovenkant los, haal voorzichtig alle stof eraf en zorg ervoor dat de spanten van het skelet niet verschuiven – verwijder de behuizing door deze diep zittende schroef hier los te draaien, en dan die daar, leg die onderdelen opzij, trek de splitpen (huh?) er met een tang uit, leg alle schroeven, ringen en onderdelen in de volgorde waarin je ze eraf hebt gehaald – jeetje, het zou makkelijker zijn om het ding helemaal opnieuw te maken, dit lijkt me allemaal omgekeerd.
Ik gaf het op. De paraplu was een beetje gescheurd en door de zon beschadigd en zat een beetje krom, dus misschien zou een mooie nieuwe voor de rest van het seizoen een goede investering zijn. Nou ja, hallo, dat hield ik mezelf in ieder geval voor.









Follow us on social media