De diepten van ongerechtigheid waartoe de mensheid in haar verdorvenheid kan afdalen, zijn talrijk. Als ik terugkijk op mijn eigen herinneringen aan de recente geschiedenis, zijn de voorbeelden hiervan maar al te talrijk. Ze variëren van de bitterheid van eindeloze oorlogen tot het verdriet van huiselijk geweld.

Bij vrijwel al deze conflicten hebben dieren van alle soorten geleden onder de kwaadaardigheid van zowel ondoordachte als opzettelijke menselijke activiteiten. Paarden, muilezels en ezels zijn afgeslacht op de slagvelden; honden en apen in proeflaboratoria; vogels en reptielen in een razernij van uitsterven. De lijst lijkt eindeloos, maar wordt nu nog langer door de waarschijnlijke gevolgen van klimaatverandering en de beheersing van levens door een superieure intelligentie.

De ‘killing fields’ van Cambodja, Armenië en Gaza getuigen onomstotelijk van deze tragedie, waarin de mens enorm leed heeft veroorzaakt, zowel bij zijn eigen soort als bij de dieren waarover hij heerschappij uitoefent.

Evolutie is geen ladder met de mens aan de top. Alle levende soorten bevinden zich in verschillende stadia van ontwikkeling, meestal van voorbijgaande aard maar soms met blijvende gevolgen, en de tijd houdt geen rekening met de snelheid waarmee sommigen kunnen wankelen en uitsterven.

Een spirituele opvatting over de zielen van alle dieren, zoals die door de meeste oosterse religies wordt aangehangen, biedt hoop dat de evolutie van het leven meer lijkt op een struik met vele takken van wezens, die elk op hun eigen manier vorderen naar een hoogtepunt van harmonieuze rust.

Het hindoeïsme leert dat de ziel in de cyclus van geboorte, dood en wedergeboorte (samara) vele bestaansvormen doorloopt, waarin het principe van welwillende liefde (ahimsa) vergelijkbaar is met dat van liefdevolle vriendelijkheid (metta) zoals dat in het boeddhisme tot uitdrukking komt. Men gelooft dat reïncarnatie vele vormen aanneemt, waaronder de gedaanteverwisseling uit het heidense geloof.

De bekrompen opvatting van het christendom dat de menselijke ziel een voorbestemde toekomst in het hiernamaals heeft, met uitsluiting van alle anderen, zou op deze bijzondere dag in de oecumenische kalender nader onder de loep moeten worden genomen.

Wat de kosmische structuur van de hemel ook moge zijn waarnaar alle zielen streven, laten we hopen dat deze uiteindelijke bestemming een toevluchtsoord zal zijn voor alle geesten die waarde hechten aan genezing zonder woorden, vrede zonder wreedheid en de onsterfelijkheid van universele liefde.

Stel The Portugal News in als uw voorkeursbron voor nieuws op Google

GoogleToevoegen als voorkeursbron op Google