Dzisiaj szukamy prostej, surowej muzyki, szalonej narracji i surowej duszy Irlandii, o której myśleliśmy, że straciliśmy ją na rzecz deweloperów i latte z mlekiem owsianym.

Był kiedyś czas, kiedy mogłem wejść do irlandzkiego pubu i czułem się trochę tak, jakbym wpadł do salonu osoby cierpiącej na chorobę afektywną dwubiegunową. Meble trzymały się razem dzięki modlitwie, dywan miał wytrzymałość jak przemysłowa lepka na muchy, a było 90% szans, że czyjś szalony wujek zacznie grać na skrzypcach, zanim zdążę nawet wytrzeć pianę ze stouta z górnej wargi. Zanim lokal zamknął, wciągnięto by mnie do syndykatu zajmującego się wydobywaniem torfu, zaproponowano mi łóżko pachnące mokrym psem i o mało co nie zaręczyłem się z groźną kobietą o imieniu Siobhán.

Bastion chaosu

Przez pokolenia lokalny irlandzki pub był niekwestionowaną, zadymioną siedzibą przetrwania. Pełnił funkcję lokalnej gazety, biura matrymonialnego, urzędu pracy, a czasami także wysoce nielegalnej sali sądowej. Właściciel pubu był po części biznesmenem, po części niedopłacanym psychologiem, a po części policjantem z oddziałów prewencyjnych. Doświadczony właściciel dokładnie wiedział, kiedy skonfiskować kij bilardowy podczas kłótni i kiedy zniknąć w piwnicy.


Różnice klasowe znikały w zgiełku wilgotnego tweedu. Milionerzy-prawnicy obok siebie siedzieli z zbankrutowanymi rybakami, a obaj agresywnie zgadzali się, że dublińscy politycy to bezmyślne pasożyty, które nie potrafiłyby znaleźć wiejskiego Kerry na mapie, nawet gdyby było namalowane na przednich szybach ich samochodów. Trzeba przyznać, że nie była to romantyczna poezja. Stara kultura była archaiczną, męską monokulturą, a współuzależniona relacja narodu z „alkoholem” zrujnowała więcej wątroby niż uratowała dusz. Jednak w gruncie rzeczy oferowała coś, co w erze cyfrowej wyginęło. Brutalne, nieprzefiltrowane ludzkie więzi.

Duchy nut

Na szczęście doniesienia o śmierci muzyki tradycyjnej były mocno przesadzone.

Skrzypce wciąż piszczą, bodhrán wciąż dudni jak atak paniki, a dudy uilleann nadal wydają ten wspaniały, pełen agonii jęk, który plasuje się gdzieś pomiędzy chórem aniołów a poważnie zatkanym systemem kanalizacyjnym. Zespoły folkowe, takie jak Lankum i The Mary Wallopers, wyciągnęły irlandzki folk z zakurzonego muzeum historii i zdecydowanie przywróciły go do głównego nurtu. Irlandczycy nie trzymają swoich tradycji pod szklaną kopułą. Sprzedają je, przekształcają i wywołują silne kołatanie serca u purystów, którzy uważają, że muzyka powinna pozostać zamrożona w roku głodu 1847.

Ale nic nie przebije nieprzefiltrowanego chaosu spontanicznej sesji w pubie. Nie chodzi o koncert z biletami, mikrofonami i drogimi gadżetami, ale o dwunastu spoconych muzyków stłoczonych wokół lepkiego stołu, grających z czystej determinacji i pasji. W legendarnych dublińskich lokalach, takich jak O’Donoghues, to czysta alchemia. Skrzypce iskrzą się, akordeon materializuje się z eteru, a jakiś cichy facet, który przez ostatnie trzy godziny wpatrywał się w swój stout jak człowiek rozważający popełnienie przestępstwa, nagle wyśpiewuje balladę tak oszałamiająco piękną, że w całym lokalu zapada cisza. Żadnych reflektorów, żadnej sceny, tylko surowy, krwawy talent.


Gdzie ostatnie „okopy” wciąż się trzymają

Doolin (hrabstwo Clare): Święty Graal hałasu. McGann’s i McDermott’s to wciąż zaprawione w bojach bastiony prawdziwych sesji muzycznych. Autobusy turystyczne zatłaczają drogi, ale muzyka pozostaje zabójcza.

Miasto Galway: Piękne, chaotyczne zderzenie studenckiej anarchii i starej, dobrej gościnności. Wślizgnij się do The Crane Bar lub Tigh Cóilí i pamiętaj, że rozmowa z nieznajomymi wciąż nie jest przestępstwem.

Dingle (hrabstwo Kerry): Neonowe fasady, surowe wybrzeża i ogromna lokalna duma. Omiń letnie szaleństwo, wybierz się tam w listopadzie i odkryj prawdziwe, zrogowaciałe kostki tego miasta.

Westport (hrabstwo Mayo): Żywiołowe miasteczko targowe, gdzie ludzie wciąż mówią „do ciebie”, a nie „z tobą”. Matt Molloy’s jest wypełniony po brzegi, ale miejscowi z bocznych uliczek to prawdziwe skarby.

Ennis (hrabstwo Clare): Niekwestionowana stolica muzycznego podziemia hrabstwa Clare. Muzyka jest tu traktowana jak tlen, a nie jako atrakcja dla pasażerów statków wycieczkowych.

Źródło: envato elements; Autor: Wavebreakmedia;

Ostatnia runda

Ci z nas, którzy idealizują przeszłość, z pewnością cierpią na wybiórczą amnezję.

Pamiętamy gromki śmiech, ale wygodnie zapominamy o toksycznych chmurach dymu z papierosów Benson & Hedges, łazienkach stanowiących zagrożenie biologiczne oraz agresywnych lokalnych dżentelmenach, którzy po siódmym Jamesonie zamieniali się w zawodników MMA.

Dzisiejsza Irlandia jest czystsza, bezpieczniejsza i nieskończenie bardziej otwarta.

Przybysze i imigranci nie niszczą kultury. Wielu z nich w rzeczywistości sięga po banjo, kupuje niszczejące budynki i tchnie nowe życie w umierające miasteczka.

Oczywiste jest, że tradycja żyje dzięki temu, że jest niesiona naprzód, a nie zakonserwowana jak wypchana zwierzyna. Jeśli więc znajdziesz się na ciemnej, wąskiej dróżce w hrabstwie Clare, Kerry lub Mayo i dostrzeżesz pub z niskim sufitem, zaparowanymi oknami i skrzypcami jęczącymi z wnętrza – wejdź tam! Odłóż telefon, zamów drinka i ciesz się atmosferą. Być może właśnie wtedy zdasz sobie sprawę, że najlepszą rzeczą w Irlandii nie są krajobrazy ani wycieczki organizowane przez biura podróży. To ten szaleniec siedzący na stołku obok ciebie!

Zanim barman o 1:00 w nocy zagrozi, że wezwie Garda Síochána, zdobędziesz trzech nowych kumpli, mglistą obietnicę niedzielnej pieczeni i numer telefonu do czyjejś zaciekle samotnej kuzynki. Jeśli masz choć odrobinę rozsądku, po prostu nie wspominaj o Siobhán.

Sláinte!

Ustaw The Portugal News jako preferowane źródło wiadomości w Google

GoogleDodaj jako preferowane źródło w Google