Niet alleen de zielsvernietigende mist, de onverbiddelijke motregen of het zachte, poëtische soort dat op een Jane Austen-weide valt. Nee, ik heb het over de juiste, zijdelingse, moreel vernietigende stormvariant. Het soort regen dat tot in je sokken sijpelt terwijl je stilstaat. Het soort dat ervoor zorgt dat de hond naar je opkijkt met een uitdrukking die zegt: "Gaan we dit echt weer doen?". Dan, op een dag, meestal ergens tussen het ontvangen van de derde wintergasrekening en de vierde kuil op weg naar de plaatselijke Tesco, zal iemand de noodlottige woorden uitspreken: "Zullen we gewoon naar Portugal verhuizen?"

En op dat moment beginnen Margaret en Geoff uit Wolverhampton het proces om hun hele leven te verhuizen naar een klein Iberisch land waarvan ze de taal niet spreken, waarvan de bureaucratie lijkt op een middeleeuwse schattenjacht en waarvan de zomers heet genoeg zijn om het dashboard van hun auto te laten smelten.

Financiën

Maar laten we beginnen met de goede kanten, want die zijn er genoeg. Allereerst het weer. Portugal ligt op een soort meteorologische sweet spot, waar de zon ongeveer 300 dagen per jaar schijnt. Dit betekent dat Britse gepensioneerden arriveren als vers losgelaten mollen. Binnen een paar weken verandert hun huidskleur van melkwit naar licht geroosterd stokbrood en beginnen ze dingen te zeggen als: "Oh, we moeten gewoon buiten lunchen." Ja, buiten, in februari! Thuis betekent buiten eten in februari bevriezing en een geschrokken duif die denkt dat Maggie eindelijk gek geworden is.

Dan zijn er nog de kosten van levensonderhoud. Of in ieder geval de perceptie van duidelijk lagere rekeningen. Gepensioneerde stellen komen aan in de overtuiging dat ze het financiële equivalent van El Dorado hebben ontdekt. "Kijk, Sandra!" zegt Alan met een menukaart in zijn hand, "Twee koffie en een pastel de nata voor €2,50!".

Dit wordt begroet met het soort ontzag dat gewoonlijk is voorbehouden aan maanlandingen.

Binnenkort zullen ze enthousiast verkondigen dat hun Britse pensioen ruwweg drie keer zo hoog zal zijn als in Croydon. En voor een tijdje lijkt dit helemaal waar te zijn. Wijn lijkt goedkoper dan flessenwater en lunchmenu's bieden drie hele gangen voor de prijs van een slappe sandwich bij Charnock Richard Services. Onroerend goed, vooral in het binnenland, lijkt absurd betaalbaar en dat brengt ons bij de huizen.

Ah ja! Het Portugese droomhuis. Makelaars zullen je een "charmante traditionele boerderij" laten zien, wat in wezen een romantische manier is om een stenen ruïne zonder dak te beschrijven en waar een geit woont in wat ooit de keuken was. Maar Britse gepensioneerden zijn dol op dit soort dingen. "We gaan het renoveren!" verklaren ze, terwijl ze in de badkamer van 1873 staan. Al snel staan ze tot hun knieën in de bouwtekeningen, tegelstalen en een aannemer genaamd João die geruststellend knikt terwijl hij het Portugese equivalent van "misschien" zegt.

Natuurlijk werkt renovatie in Portugal volgens een uniek tijdschema dat alleen filosofen en bouwers van kathedralen kennen. Een project dat naar verwachting drie maanden zou duren, kan in werkelijkheid ergens tussen de acht maanden en de dood van het universum duren. Toch blijft het optimisme hoog, omdat de wijn nog steeds maar €3 per fles kost en eigenlijk best drinkbaar is. Gelukkig maar.

Bureaucratie

Hoe zit het met de levensstijl? Zoals we weten, beweegt Portugal zich in een tempo dat Groot-Brittannië doet lijken op het moderne Tokio. Winkels sluiten voor de lunch, banken gaan vroeg dicht en overheidskantoren lijken te werken volgens een schema dat losjes op een suggestie lijkt. De eerste keer dat een Britse expat probeert om naar het gemeentehuis te gaan, ontdekt hij al snel het volgende. Ze hebben drie formulieren nodig, waarvan er één ergens anders afgestempeld moet worden, maar het kantoor dat het eigenlijk MOET afstempelen is tot dinsdag gesloten. Dit is het moment waarop veel gepensioneerden de grote Portugese instelling ontdekken die bekend staat als bureaucratie.

Maar de ambtenaren zijn altijd beleefd. Ze glimlachen zelfs. Maar toch, het gevreesde papierwerk moet in precies de juiste volgorde worden ingevuld, met de juiste kleur inkt, tijdens een specifieke fase van de maan. Voor voormalige Britse professionals, ingenieurs, accountants of gepensioneerde RAF wing commanders, kan dit in eerste instantie licht traumatisch zijn. En toch, vreemd genoeg, beginnen ze zich aan te passen. Want na een paar maanden gebeurt er iets buitengewoons. De stress verdwijnt. Plotseling kijkt Geoff niet meer elke tien minuten naar het nieuws, klaagt Margaret niet meer over de files op de M6 en wordt de belangrijkste beslissing van de dag of de lunch zal bestaan uit gegrilde sardientjes of gegrilde zeebaars. Mensen beginnen uiteindelijk meer te lopen. Ze praten zelfs meer door urenlang buiten cafés te zitten en helemaal niets te doen.

Credits: Pexels; Auteur: Regina Ferraz;

Portugal is een magneet geworden voor alle soorten expats. Britten, Nederlanders, Duitsers, Fransen, Scandinaviërs. De hele boel. Hele dorpen opereren nu in een soort vrolijke taalsoep waar niemand iedereen volledig begrijpt, maar iedereen het toch aardig met elkaar lijkt te kunnen vinden. Al snel speelt Geoff jeu de boules met een Belgische man genaamd Luc en een gepensioneerde Zweedse tandarts genaamd Ingrid. Margaret heeft zich aangesloten bij een yogagroep bestaande uit twaalf nationaliteiten en een Labrador. Er zijn boekenclubs, wandelclubs, wijnclubs en, onvermijdelijk, verschillende clubs die alleen maar klagen over de Portugese bureaucratie.

Maar het is niet alleen maar zonneschijn en de geur van vers gegrilde vis. Natuurlijk zijn er ook nadelen. De eerste is de afstand. Portugal is prachtig, maar het ligt niet in de buurt van Halesowen. Verjaardagen van de familie, schoolvoorstellingen van de kleinkinderen, kerstdiners. Plotseling vereisen deze rudimentaire familiezaken luchthavens, daadwerkelijke planning en af en toe Ryanair. Dit zal het moment zijn waarop Margaret zich realiseert dat ze Marks & Spencer meer mist dan ze had verwacht, en Pete zich realiseert dat de curryrestaurants in Portugal gewoon niet voldoen.

Weer

Hoe zit het met de hitte?

In de zomer is het in Portugal een drukte van belang.

De temperaturen kunnen gemakkelijk oplopen tot ver boven de 35°C en de lucht wordt dik genoeg om op te kauwen. Zelfs de honden liggen in de schaduw en zetten vraagtekens bij hun levenskeuzes. Maar Britse gepensioneerden denken aanvankelijk dat ze hiervan zullen genieten. Na twee weken hittegolf lopen ze door het huis en mompelen: "Mijn hemel, wat is het warm." Tegen augustus zitten ze voor de airconditioner met niets anders aan dan een korte broek en een blik van duizend meter.

En toch, ondanks dit alles, zouden de meeste expats er niet van dromen om terug te gaan.

Want de waarheid is dat het leven hier eenvoudiger wordt. Het gaat over ochtendkoffie in het plaatselijke café, het gaat over vers brood van de bakker en lange lunches die overgaan in nog langere middagen. s Avonds kijken we naar de zon die in de Atlantische Oceaan zakt terwijl iemand in de buurt frango grilt op houtskool.

Meer dan alleen perfectie

Natuurlijk, het is niet perfect, maar perfectie was nooit het doel. Het gaat erom dat je wakker wordt en denkt: "Eigenlijk... is dit best leuk." Daarom komen hier elk jaar duizenden Britse stellen aan, gewapend met brochures over huizen, half geleerde Portugese zinnetjes en de vaste overtuiging dat ze een 200 jaar oude boerderij in slechts zes maanden kunnen renoveren.

Sommigen zullen worstelen met de taal, sommigen met het papierwerk en sommigen zullen uiteindelijk ontdekken dat Portugese bouwvakkers werken op een kalender die het best omschreven kan worden als interpretatief.

Maar velen zullen ook iets heel anders ontdekken.

Zonlicht, ruimte en vooral: Tijd. En die vreselijke regen? Nou? Dat is nu het probleem van iemand anders, nietwaar!