Zgodnie z przepisami UE tylko napoje wyprodukowane w Portugalii lub Hiszpanii mogą być sprzedawane po prostu pod nazwą „sangria”. Chociaż winiarnie i producenci napojów w innych krajach UE mogą swobodnie wytwarzać podobne napoje na bazie wina, nie mogą ich wprowadzać do obrotu wyłącznie pod tą nazwą.

Zamiast tego produkt musi być oznaczony jako aromatyzowany napój na bazie wina, a jeśli słowo „sangria” pojawia się w dowolnym miejscu na etykiecie, musi być wyraźnie podane miejsce produkcji, np. „Wyprodukowano w Niemczech” lub „Wyprodukowano we Francji”. Zasada ta została określona w rozporządzeniu (UE) nr 251/2014, które reguluje kwestie dotyczące aromatyzowanych produktów winiarskich w całej Unii Europejskiej.

Ochrona tradycyjnego napoju

Przepis ten uznaje sangrię za tradycyjny napój pochodzący z Portugalii i Hiszpanii, co pomaga odróżnić ją od podobnych produktów wytwarzanych w innych częściach Europy.

Ochrona ta działa na podobnej zasadzie jak w przypadku nazw takich jak „Champagne” czy „Parmigiano Reggiano”, chociaż sangria nie jest oznaczeniem geograficznym. Zamiast tego rozporządzenie zastrzega nazwę handlową „sangria” dla napojów produkowanych w Portugalii i Hiszpanii.

Co sprawia, że napój jest sangrią?

Rozporządzenie określa również, co można legalnie sprzedawać jako sangrię. Musi ona być wytworzona z wina i aromatyzowana naturalnymi ekstraktami lub esencjami cytrusowymi, z dodatkiem soku cytrusowego lub bez niego. Można również dodawać owoce, przyprawy i dwutlenek węgla, natomiast sztuczne barwniki są niedozwolone.

Gotowy napój musi zawierać co najmniej 50% wina i mieć zawartość alkoholu od 4,5% do 12% objętościowo.

Oczywiście każdy może nadal przygotowywać własną wersję tego napoju w domu, używając wina, owoców i innych składników. Przepisy te dotyczą wyłącznie produktów sprzedawanych na rynku w Unii Europejskiej.