Zonder al te veel op de borst te kloppen, ben ik er in de loop van mijn 62 jaar op de een of andere manier in geslaagd om een aantal interessante mensen te ontmoeten. Niet met opzet, begrijp je. De beroemde televisiekok, wijlen (de geweldige) Keith Floyd, was een vriend van een vriend. Dit oude gezegde was een van zijn favorieten.

Ik was nog maar een jongeman toen ik hem ontmoette (26). Ondanks mijn jeugd zijn sommige van die ‘Floydiaanse’ herinneringen zeker vervaagd in de mist van door alcohol veroorzaakte geheugenverlies. Ze zeggen dat gelijkgestemden elkaar opzoeken, en onze groep had meer dan een lichte voorliefde voor een slokje of twee. Floyd stond daar natuurlijk bekend om. Niet dat ik me daar destijds ook maar enigszins bewust van was. Ik had nog nooit van Keith Floyd gehoord, laat staan dat ik zijn kookprogramma’s had gezien en iets had geweten over zijn voorliefde voor het „slurpen“ van wijn. Mijn moeder deed al het koken voor mij.

Hoe dan ook, het zou onbeleefd van me zijn geweest om niet mee te doen aan het enthousiasme van Floyd en zijn vrienden voor een drankje of drie. Eén ding herinner ik me nog heel goed: de verschrikkelijke katers.


Geen fijnproever

Tegenwoordig zou het een complete grap zijn als ik zelfs maar zou proberen mezelf af te schilderen als een soort ‘foodie’. Iedereen in mijn familie zegt dat ik de smaakpapillen van een peuter heb. En dat is waar. Ik ben gewoon hopeloos als het gaat om het proberen van verschillende gerechten.

Ik denk niet dat Keith Floyd zichzelf ooit als een ‘foodie’ zou hebben omschreven. Sterker nog, hij zou het vreselijk hebben gevonden om zo genoemd te worden, en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom hij de term ‘gastronaut’ heeft bedacht. Dus als nog een bescheiden ‘gastronaut’ kan ik me volledig vinden in het idee dat veel restaurants inderdaad slechts zo goed zijn als de laatste maaltijd die je er hebt gegeten.

Ja, vanavond zit ik hier weer, behoorlijk comfortabel in een authentieke zaal in het prachtige Quinta de Santa Barbara. Een plek die letterlijk tegen een heuvel aan ligt, met uitzicht op het Alentejo-stadje Constância. Ik doe dit na een onderbreking van 15 jaar. Jeetje, ik moet wel oud zijn!

Nu heb ik al een tijdje gehamerd op het teruggaan naar hetzelfde restaurant en het risico om teleurgesteld te worden. Maar deze keer zijn er een aantal kanttekeningen waarmee rekening moet worden gehouden. Toen ik al die jaren geleden voor het laatst hier kwam, stond het onder een heel ander management. Destijds werd het gerund door een echtpaar. Een Portugese heer met zijn zeer elegante, in Engeland geboren vrouw, die een groot deel van haar jeugd bij haar familie in Goa had doorgebracht, waar ze een aantal behoorlijk indrukwekkende culinaire vaardigheden had aangescherpt.

Bron: Unsplash; Auteur: andrea-junqueira;

Een jeugdige gedrevenheid

Laten we dus ruim 15 jaar vooruitspoelen. Welnu, ik ben blij te kunnen melden dat er niets ingrijpends is veranderd, althans in fysieke zin. Het is nog steeds onmiskenbaar de oude Quinta de Santa Barbara die ik me zo levendig herinner. In die tussenliggende 15 jaar is de plek echter meerdere keren van eigenaar gewisseld. De huidige eigenaren, de in Cuba geboren Senhor Marcos Sans en zijn Portugese vrouw Senhora Ionice Campos, zijn hier pas een paar maanden. Maar ik zie duidelijk dat ze vol jeugdige gedrevenheid, enthousiasme en ambitie zitten. De oude Quinta lijkt in goede handen te zijn.

Het duurde niet lang voordat ik een keuze had gemaakt. Ik had die middag al even het menu bekeken. Eén gerecht sprong er zeker uit, aangezien ik me midden in het hart van de Alentejo bevind. Porco preto, geserveerd op een bedje van migas. Dit was een bijzonder aantrekkelijke keuze, omdat dit gerecht te zien was in de Portugese tv-versie van MasterChef. De chef-kok van de Quinta, Maria Margardia Presado (uit het nabijgelegen Abrantes), was namelijk een van de deelnemers aan de serie van 2025/2026.

Euro’s en cent

Hoe zit het dan met de ponden en pence? Of, zoals men hier zegt, euro’s en cent. Welnu, een fantastische, volledig geklimatiseerde historische kamer met eigen badkamer, inclusief hun uitstekende continentaal ontbijtbuffet, kostte slechts € 54. En het avondmaal, inclusief een biertje en twee flinke glazen wijn plus een toetje? Wacht even. € 36. Is dat niet verbazingwekkend? Zeker tegenwoordig? Dit was niet zomaar een maaltijd, maar een volwaardige fine-dining-ervaring in een volstrekt unieke omgeving. Dus als je binnenkort een uitstapje naar de Alentejo plant, is deze plek echt een must. De nieuwe eigenaren zijn ook van plan om het menu een beetje op te schudden, met een aantal thema-avonden in de pijplijn. Braziliaanse, Indiase en andere interessante culinaire avonden staan in de nabije toekomst op het programma. Dus ik ga misschien pas over 15 jaar weer terugkomen. Op mijn leeftijd zou dat nogal onverstandig zijn, als je begrijpt wat ik bedoel.